Ταινίες τρόμου, ταινίες στην απόχρωση του δρόμου αντικατοπτρίζονται μεσ’ στο στυλό μου ανά μονάδα γόνου, ανά μονάδα ψέματος κι αλήθειας εξισορροπώ στην γη τον εαυτό μου.
Είναι πέρασμα απ’ τ’ όνειρο στο λάθος, κατά βάθος όμως είναι όνειρο που το τσακίζει η κάτω γνάθος.
Είναι αμονταριστά κινηματογραφικά σενάρια που σάρκα αποκτούν στο πρόσωπό μου…
(«Ταινίες Τρόμου» από το Μέχρι το Τέλος)
Original
Un movimiento de verdad ha empezado
Dejamos el imperio corrupto descuartisado
Golpe de estado disparando al presidente
Es hora de revolucion nuevamenteEnglish Translation
A movement of truth has begun
We left the corrupt empire chopped up
Coup d’etat shooting the president
It is time for revolution again
Το «Επιεικώς ΦΛΕΓΟΝ» είναι έντυπο δρόμου,για την αισθητική διάσταση της πολιτικής και την πολιτική διάσταση της αισθητικής. Κυκλοφορεί ύπουλα: χέρι με χέρι, σε καταλήψεις και στέκια, σε καφετέριες, βιβλιοπωλεία και λοιπά σημεία της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων. Η αναπαραγωγή μέρους ή όλου είναι από επιτρεπτή έως επιθυμητή, εφόσον χρησιμοποιηθεί για διαδικασίες που προωθούν την ελευθερία, την αυτονομία και όλα τα συναφή…
Το πρώτο τέυχος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2010 στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Επίσης είναι διαθέσιμο για κατέβασμα από εδώ
Αναμένεται η κυκλοφορία του 2ου τεύχους που ήταν να βγει τον Απρίλιο του 2011 αλλά λόγω ασυνέπειας (κοινώς «πιστολιού») του τυπογράφου θα κυκλοφορήσει μέχρι τον Οκτώβρη.
Στέκονται στις μύτες των ποδιών τους οι αυτόχειρες, κοιτάνε την θηλιά μα δεν την φτάνουν, μπορεί να αγγίζουν όνειρα, μπορεί ν’ αγγίζουν τον ουρανό μα λίγο πριν από την πτώση καμαρώνουν την ανθρωπιά τους να ξεμένει σαν κατακάθι από παλιό κρασί, σαν σταγόνα της βροχής στην ταράτσα.
Ανάσες κατακλύζουν τα δωμάτια -από μαύρα πνευμόνια και φαγωμένα σωθικά- λυσσασμένες σκαρφαλώνουν σε παράθυρα και τοίχους, αγναντεύουν αναμνήσεις κάποιων ελεύθερων καιρών.
«Προσέξτε» φωνάζω. «Προσέξτε! είναι κοντά η ώρα της αλήθειας και ζυγώνει. Κοπιάστε ρουφιάνοι. Τα χαμόγελά μας είναι ξίφη και ακονίζονται από έρωτα. Κοπιάστε ρουφιάνοι. Χαμογελάμε κι ερωτευόμαστε –τα στήθια μας προτάσσονται αγέρωχα.
Είπα κοπιάστε… Είπα κοπιάστε...«
Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ΑΝΕΡΓΗ
Πες μου τί να φοβηθώ, πες μου που να κρατηθώ, πες μου από τον βυθό τρόπο να ανασυρθώ..
Εν μέσω της κοινωνικής κρίσης που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό, κράτος και αφεντικά προχωρούν στην χρήση του ισχυρότερου όπλου τους που ακούει στο όνομα ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ και ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ. Την ίδια ώρα που μεγαλοεπιχειρηματίες πλουτίζουν στις πλάτες εργατών από τις μειώσεις των μισθών που νομιμοποιεί το κράτος, ΜΜΕ και διάφοροι άλλοι εκπρόσωποι τύπου επιδίδονται στο γνωστό (πλέον) παραλήρημα περί οικονομικής κρίσης, λιτότητας και μέτρων μείωσης του ελλείματος.
Ποιος δημιουργεί το έλλειμα κύριοι (μπάσταρδοι μάλλον)?
Εγώ, και οι άλλες αρκετές χιλιάδες κόσμου, που δουλεύουμε χωρίς ένσημα, χωρίς υπερωρίες, χωρίς δώρα, χωρίς άδειες, χωρίς νυχτερινά και κυριακάτικα, χωρίς επιδόματα? Εμείς που παίρνουμε 30 ευρώ για 9 ώρες εργασίας?
Η παρούσα οικονομική κρίση είναι λογική συνέπεια του καπιταλιστικού συστήματος και αυτό είναι ιστορικά γνωστό (Κραχ 1929, Οικονομικοί Κύκλοι). Το ανθρώπινό μας γίγνεσθαι δεν μπορεί παρά να εχθρεύεται αφεντικά και εξουσία που υπονομεύουν τις ζωές και το μέλλον μας μέσω της τρομοκρατίας που συνεπάγεται η ανάγκη για επιβίωση.
Γιατί τρομοκρατία είναι το απλήρωτο 9ωρο εργασίας, η ανύπαρκτη ασφάλιση, οι περικοπές, η μη πληρωμή των νόμιμων μισθών και ωρομισθίων, οι απολύσεις.
Θέλω να μιλάς...μέχρι το τέλος 