Τι να ‘ναι αυτό (Στίχοι)

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Κάτι μας φτιάχνει ή μας πληγώνει.

Κάτι μας ρίχνει ή μας σηκώνει.

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει, τι να ‘ναι αυτό που ενώ μας ενώνει, μας κάνει να νιώθουμε μόνοι ή μας πληγώνει. Τι να ΄ναι αυτό που ενώ μας ρίχνει κάτω, μας πεισμώνει ν’ ανεβούμε και να πιάσουμε τιμόνι πάλι απ’ την αρχή, πιο δυνατοί – και ακόμη περισσότερο για την επιστροφή. Παίρνω φόρα μ’ ένα χαμόγελο που βρήκα τώρα κι αν τα δάκρυα είναι δώρα θα σε βγάλω στην βροχή να ξεδιπλώσω όλο το είναι μου μπροστά σου να βραχεί κάθε δείγμα λάθους – από πάνω μου να ξεπλυθεί. Τι κι αν κοντεύει η μέρα να τελειώσει, πάρ’ το σαν να κοντεύει να ξημερώσει νέο πρωί. Είμαι εκεί που κάθε όνειρο τρελό συναντάει έναν πρωταγωνιστή να μείνει στην μνήμη σου πριν να χαθεί. Είμαι εκεί που σαν λουλούδι ανθίζει το κάθε τραγούδι που ‘ρχεται για να σε βγάλει απ’ την σιωπή.

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Κάτι μας φτιάχνει ή μας πληγώνει.

Κάτι μας ρίχνει ή μας σηκώνει.

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Τι να ‘ναι αυτό που μας σκοτώνει μα ταυτόχρονα μ ‘ένα φιλί ζωής από την σκόνη μας σηκώνει. Τι να ‘ναι αυτό που μας κυκλώνει τον λαιμό σαν αγκαλιά και την ίδια στιγμή σαν θάνατος ζυγώνει. Κι αν εικονικά μοιάζουνε τα πάντα περιμένω 1000 λέξεις για να δω την φλόγα να ξαναφουντώνει. Κάνω ευχή κάτι να σε δυναμώνει, γι’ αυτό καλώ το κάθε πεφταστέρι μεσ’ στα χέρια σου να λιώνει. Οι καρδιές μας χορεύουνε σε γιορτινούς ρυθμούς και μεθάνε από όμορφες στιγμές, ταξιδεύουνε σ’ ηπείρους, χώρες, θάλασσες και τόπους μαγικούς, σε μέρη που το αύριο ερωτεύεται το χθες. Με μουσικές που στην φαντασία δίνουν ύλη και ζωή να γίνει πλάνο μπρος στα μάτια μας. Γίνε δυνατή φωνή μέσα στου κόσμου τη σιγή, γίνε στίχος και ταξίδεψε μαζί με τα κομμάτια μας.

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Κάτι μας φτιάχνει ή μας πληγώνει.

Κάτι μας ρίχνει ή μας σηκώνει.

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Τι να ‘ναι αυτό που μας κρυώνει το σώμα όταν παντού τριγύρω ο ήλιος τις ακτίνες του απλώνει. Τι να ‘ναι αυτό που μας θυμώνει κι όμως μέσα σε λίγα λεπτά από γαλήνη μας τυφλώνει. Ανασαίνω όσο ανασαίνεις, αντέχω όσο αντέχεις, γι’ αυτό μην το βάζεις κάτω, μην σωπαίνεις. Θα μιλάω όσο θέλω να μιλάς, παλεύω όσο δε τα παρατάς. Μ’ ακούς; ΜΗΝ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ. Το σώμα σου, το σώμα μου – παλάτια από άμμο που φτιάχτηκαν από μικρά παιδιά , μα δεν πέφτουνε. Κάτω από την άμμο φυτεμένη έχουν καρδιά από ατσάλι γιατί τούτα τα παιδιά να ζήσουν θέλουνε. Η παιδικότητα δεν έχει ηλικία, δεν χωράει σε κλουβί και δεν τρομάζει από αλυσίδες. Τι να ‘ναι αυτό που το παιδί μέσα σου σκότωσε και ενώ στεκόμουν δίπλα σου μου ‘πες πως δε με είδες.

Συναυλία Αλληλεγγύης 19/11/11 – Βόλος

Στο φουαγιέ της Αρχιτεκτονικής στον Βόλο θα πραγματοποιηθεί συναυλία αλληλεγγύης στο ταμείο οικονομικής ενίσχυσης πολιτικών κρατουμένων.

Συμμετέχουν:

Ήρωας

Intifada

Soul System

(Αφίσα σύντομα)

http://tameio.espivblogs.net/

Σινιάλο (στίχοι)

Πλησιάζουν τα χριστούγεννα και φέτος… Σε λίγο καιρό θα αρχίσουν να λάμπουν οι πόλεις με εκατομμύρια φωτάκια, να γεμίζουν οι εμπορικοί δρόμοι με γιορτινά χαμόγελα και να τριγυρίζουν πάνω κάτω φάτσες γεμάτες χαρά και γαλήνη…

Δεν νιώθουμε καμία γαλήνη… 

Μέσα στο κρύο παραλύω, ψάχνω για την απόδραση από το τρελοκομείο, δικοί μου αντίο. Τα χέρια γύρω μου κρυώσανε, πέσανε, νόμοι τα δέσανε στο εφετείο. Σκόνη πάνω σε λεπρούς ανθρώπους έχει πέσει όπως πέφτει το σκοτάδι κι η βροχή στα πεζοδρόμια, στους δρόμους που σχολείο είναι ότι αντέξει κάθε νους που στα εμπόδια πετάει το προσωπείο.

Οι σκιές είναι θρανίο για κάθε τολμηρό που ψάχνει λύση μες στης νύχτας το βιβλίο. Κι αν τα μάτια είναι σημείο, σταμάτα να αναζητάς προσβάσιμα σημεία είναι νεκρό πια το πεδίο. Δεν με κατηγορώ. Έχω μάθει να κοιτώ πίσω απ’ την πλάτη μου όταν μόνος περπατώ. Καχύποπτα κινούμαι στην πόλη που κατοικείς και κατοικώ, ασφυκτιώ. Είμαι έτοιμος για κάθε σκηνικό πάντα.

Ψυχές στοιβάζονται στα απόβλητα, τ’ αμάξια τρέχουν όλα πανικόβλητα, τα φώτα τους σινιάλο. Κι εγώ γαμώ να πιάνω πολλές φορές εμένα δίχως δεύτερη σκέψη και φόβο να το παρακάνω. Πες μου τι να φοβηθώ, πες μου που να κρατηθώ, πες μου από τον βυθό τρόπο ν’ ανασυρθώ. Πες μου τι να φοβηθώ, πες μου που να κρατηθώ, δείξε μου τρόπο να ξεφύγουμε από δω.

Με πνίγει που ‘ναι λίγοι να μπορώ να βασιστώ. Σαν τον ripu κι εγώ δεν ανήκω εδώ. Πες μου που να κρατηθώ, πες μου τι να φοβηθώ, βρες μου κάτι αληθινό να μπορέσω να πιαστώ. Βρες μου κάτι λογικό μέσα στον κόσμο αυτό, βρες μου κάτι να με κάνει για κάτι να προσπαθώ. Βρες μου κάτι μαγικό που να ‘ναι και ζωντανό να μην ζω στο παραμύθι αυτό, σοβαρολογώ.

Να μην ζω στο παραμύθι που καιρό έχει γίνει πια συνήθεια και το συνήθισα κι εγώ. Θα περιμένω. Ως το επόμενο σινιάλο.

Μην μου μιλάς, το κινητό μου είναι πομπός μέσα σε μέγαρα και ξέρουνε τι κάνω. Την φωνή μου χάνω μεσ’ στα παράσιτα κι αντίλαλο απ’ τα λόγια μου πίσω στ’ ακουστικό μου λαμβάνω. Χρεωμένος μεσ’ στο λούκι τυγχάνω, έξω απ’ το πλάνο που φτιάχτηκε βάσει των συμφερόντων από πάνω. Δεν σε πιάνω ρε! Αφού δεν σ’ έπιασα ποτέ να λες «φτάνει μέχρι εδώ, είναι καιρός να ανασάνω».

Αν νιώθεις ασφαλής με την ασφάλεια ανθρωπάκο χαμογέλα και περίμενε απλά τον θάνατό σου. Έτσι σε θέλουνε! Ο κάθε στόχος και σκοπός σου να ταυτίζεται με το να καβατζώνεται ο εαυτός σου. Το δεύτερο πρόσωπό σου να προβάλλεις σε κάθε καλημέρα που θα πεις στον διπλανό σου, συγκεντρώσου. Έρχονται μέρες που θ’ ανέβει ο πυρετός σου πιο ψηλά απ’ όσο το επιτόκιο στο δάνειό σου. Προσγειώσου!

Οι άνθρωποι ψάχνουνε διέξοδο να φύγουν απ’ το σύστημα που μοιάζει μηχανή κι αυτοί γρανάζια. Καταλήγουνε σε χάπια, σε βελόνες και σοκάκια κι εσύ απλά στολίζεις το μπαλκόνι σου με φωτάκια. Πες μου πως αισθάνεσαι όταν βλέπεις ζητιάνους και κουβαλάς χίλιες σακούλες με πανάκριβα συνολάκια. Πες μου πως νιώθεις όταν τ’ ακουμπάς στην Τσιμισκή ενώ πιο πάνω 12χρονα κοιμούνται σε παγκάκια.

Γυναίκες στην Μοναστηρίου πουλάνε το σώμα τους για φράγκα. Νταβάδες και μπάτσοι κάνουν κουμάντα. Δεν είναι εκεί τα μπουρδέλα, είναι σε Άνω Πόλη, Αριστοτέλους, Συκιές, δηλαδή σε κάθε τμήμα μάγκα. Πρεζάκια ακόμα στην τράκα, παιδιά με χαρτομάντιλα κι ακορντεόν σουλάτσα στην πιάτσα που κάποιοι βρίσκονται για μεροκάματο και κάποιοι άλλοι για την πλάκα. Μπήκες; Καλά Χριστούγεννα μαλάκα…

 

Οδηγίες επανασύνδεσης ρεύματος

Οδηγίες για το πως συνδέουμε το κομμένο μας ρεύμα…

Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης

Σάββατο 5 Νοέμβρη – Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης

– Ήρωας & Κίμωνας
– Ανάποδο Χαμόγελο
– Ανεμιστήρας & Tρελογικός 
– Πειρατικά Σινιάλα
– Jolly Roger
– Sound Liberation Front

Τα έσοδα θα διατεθούν για την οικονομική ενίσχυση της Κατάληψης Κουβέλου που δέχτηκε εμπρηστική επίθεση…

https://www.facebook.com/event.php?eid=187979831281092

Κείμενο της έπαυλης Κουβέλου για το γεγονός:

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ (κείμενο για την εμπρηστική επίθεση που δέχτηκε η κατάληψη)

Ξημερώματα Πέμπτης 15/09/2011 και ώρα 3:30 η κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Διονύσου & Σόλωνος στο Μαρούσι, δέχεται εμπρηστική επίθεση. Αποτέλεσμα της πυρκαγιάς είναι να καταρρεύσει η στέγη και να καούν 4 δωμάτια του κτιρίου. Η Έπαυλη Κουβέλου, που τελεί υπό κατάληψη από τις 7 Απριλίου του 2010, αποτελεί για εμάς στέγη των πολιτικών μας ιδεών και ορμητήριο των πολιτικών μας δράσεων ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί και ως ελεύθερος κοινωνικός χώρος. Μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα με πρόταγμα μας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη, λειτουργώντας με αντιιεραρχικές δομές καταφέραμε να καθαρίσουμε το χώρο και να τον καταστήσουμε λειτουργικό, να πραγματοποιήσουμε εκδηλώσεις πολιτικού περιεχομένου, καθώς και να παρέμβουμε στην τοπική κοινωνία με δράσεις αντιπληροφόρησης.

Σε περίοδο συστημικής κρίσης, (πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, θεσμικής) και ενώ παρατηρούνται φαινόμενα κοινωνικής όξυνσης και κοινωνικού αναβρασμού, το κράτος επιλέγει να θωρακιστεί εντείνοντας το βαθμό καταστολής για να διατηρήσει τη θέση ισχύος του. Στόχος του είναι να «χτυπήσει» κάθε κομμάτι του κοινωνικού συνόλου που αντιστέκεται στους σχεδιασμούς του. Τα πολιτικά στέκια και οι καταλήψεις αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του αγώνα βρίσκονται στο στόχαστρο του κατασταλτικού μηχανισμού, ο οποίος δρα εναντίον τους με εκκενώσεις, έρευνες και αποδόσεις κατηγοριών που πολλές φορές συνοδεύονται από υπέρογκες εγγυήσεις. Κι αυτό διότι αποτελούν εστίες πολιτικών ζυμώσεων, συσπείρωσης των αγωνιζόμενων και συλλογικοποίησης της δράσης τους.

Η πολιτική δράση τέτοιων εγχειρημάτων, που αυξάνονται τον τελευταίο καιρό στον ελλαδικό χώρο, είναι φυσικό να βρίσκει απέναντί της και διάφορες νεοφασιστικές ομάδες. Ομάδες που ενοχλούνται άμεσα από τα προτάγματα που προβάλλονται από αυτούς τους χώρους, όπως αυτά της ισότητας και της αλληλεγγύης μεταξύ όλων των κοινωνικών υποκειμένων χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς. Οι εμπρηστικές επιθέσεις σε κατειλημμένους χώρους και στέκια αποτελούν συνηθισμένη τους τακτική, καθώς έχουν σημειωθεί επίσης και κάποιοι τραυματισμοί συντρόφων που συμμετέχουν σ’ αυτούς. Επιπλέον δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε δει τη σύμπραξη κράτους και παρακράτους σε συμμορίτικα χτυπήματα, όχι μόνο ενάντια σε πολιτικούς χώρους αλλά και σε πογκρόμ μεταναστών, πορείες κλπ.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν την εμπρηστική επίθεση που έγινε στην κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου ως αναμενόμενη στάση του πολιτικού μας εχθρού, που πιστεύει ότι μια τέτοια κίνηση μπορεί να μας φοβίσει και να αποδυναμώσει την πολιτική μας συλλογικότητα. Όμως η φωτιά, μπορει να προκάλεσε υλικές φθορές αλλά δυνάμωσε τη θέλησή μας και την αποφασιστικότητά μας για συνέχιση του αγώνα μας ως πολιτική οντότητα. Τέλος ως κομμάτι του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, θεωρούμε ότι ένα τέτοιο χτύπημα δεν αποτελεί χτύπημα σε μια μεμονωμένη ομάδα αλλά σε έναν ευρύτερο πολιτικό χώρο. Έναν χώρο που βασισμένο στις αρχές της αλληλεγγύης συσπειρώνεται και αντιστέκεται δυναμικά σε τέτοιου είδους φασιστικές επιθέσεις.

10, 100, 1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΠΛΗΞΗΣ

Κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου
Διονύσου & Σόλωνος, Μαρούσι