Ήρωας & Ήτα – Μαύρη Σκιά (Official Clip)

Στίχοι, ερμηνεία: Ήρωας & Ήτα
Μουσική παραγωγή: Ήρωας
Μίξη: Ήρωας & Ήτα
Master: Georgieboy
Σχέδια: Jnor (NDA)
Animation: Finger

Facebook: https://www.facebook.com/hrwasofficial

—————————————————————————————————–

Λες «δε μπορεί», σου λέω τα πάντα ρη. Σπουδαίο!
Χτες ο βασιλιάς και σήμερα ξυπνάς με χρέος.
Πες πως νιώθεις; Από τα ψηλά στα χαμηλά,
άλλαξαν πολλά, πάτησες στη γη πιο ταπεινά. Μπα!
Σε βλέπω ακόμα αλαζόνα μα τσάμπα το ύφος,
αλλάζεις χρώμα, ψάχνεις χρήμα και μάντεψε, τζίφος.
Πουλάς τ’ αμάξι σου και κλαις, τ’ αγαπάς λες
χίλιες ανάγκες παντού γυρισμένες πλάτες.
Ζήτα δανεικά απ’ την εκκλησία. Να δούμε
αν χορταίνεις ή αν ζεσταίνεσαι με θεία κοινωνία
ή ζήτα δανεικά από μια τράπεζα που νοιάζεται για σένα
που είναι δίπλα σου για να σου πίνει το αίμα.
Συνήθιζες να λες την άποψή σου από το γυάλινο
παλάτι σου να κρίνεις ποιοι αξίζει να ζήσουν.
Τώρα όπλισες το χέρι του Λέβι, δες πως δουλεύει
μαλάκα ελληνολεβέντη η κόψη σε γυρεύει.
Τώρα δε μιλάς δυνατά. Δεν κοιτάς περήφανα πια.
Τώρα που ο συνεργάτης σου στα έφαγε όλα
πήρε ότι μπορούσε να πάρει, έτσι δουλεύει το πράγμα
δεν το ‘χες πάρει χαμπάρι.
Τα σύμβολά σου πέφτουν κι εσύ φτιάχνεις νέα,
θύματα θρηνείς πάνω απ’ τη γαλλική σημαία.
Ωραία! Τι έχεις να πεις για την Συρία; Για τον Λίβανο;
Οι θάνατοι αυτοί δεν σ’ ενοχλούν πολύ. Απίθανο!

Τι κι αν μ’ ακούς, τι κι αν με βλέπεις
Μαύρη σκιά στην πόλη δεν μ’ ελέγχεις!
Ούτε μ’ ακούς, ούτε με βλέπεις
Στη φυλακή που χτίζεις ζεις να το ξέρεις!
Τι κι αν μ’ ακούς, τι κι αν με βλέπεις
Μαύρη σκιά στην πόλη δεν μ’ ελέγχεις!
Ούτε μ’ ακούς, ούτε με βλέπεις
Στη φυλακή που χτίζεις ζεις και πεθαίνεις!

Είχες καλομάθει κομπίνα – κομπίνα.
Ορίστε τώρα τσίμα – τσίμα να την βγάζεις για τον μήνα σου.
Μην ανησυχείς ελληναρά μου θα το βρεις,
όσοι δεν πάνε από πνιγμό θα χρυσαφίσουν την καντίνα σου.
Και που ‘σαι ακόμα δεν έχεις δει καν τον πάτο,
τρέχεις μόνο μήπως και προλάβεις το ΑΤΜ γεμάτο.
Γαμώ! Έχει κόσμο στην ουρά, κουτσομπολιό,
αναμετάδοση της αλήθειας του δελτίου των 8.
Από ποιον κινδυνεύεις δεν ξέρεις. Το βλέπεις
πέφτεις ολοένα όσο παύεις να συμφέρεις.
Μα είσαι ασφαλής αν συνεισφέρεις. Αρκεί να υποταχθείς
κι από την μίζα ίσως και πάρεις κάποιο μέρισμα.
Μου φαίνεσαι ψεύτικος, έχω γραμμένη την λεβεντιά σου
που να σου για όσα δεν είναι απλά κοντά σου, μα στάσου
αύριο – μεθαύριο θα είναι τα παιδιά σου, δε γαμιέται
εσύ να ‘σαι καλά και όλα τα υπάρχοντά σου.
Περνάς στο αντίθετο ρεύμα.
Τιμάς νεκρούς απ’ την οθόνη σου. Πάνω Στα πλήκτρα σου πονάς
όσο το αιγαίο γίνεται ρηχό για να πατάς,
αφού έχεις μάθει στα σκατά μα δεν ξέρεις να κολυμπάς.
Μέχρι τον θάνατο καθορίζεσαι από κάποιον όρο απαράβατο.
Ζεις για το Σάββατο.
Κι εφόσον πιο πολύ μισείς το ξένο. Φοβήσου το ισλάμ
αγκαλιά με τον Αμβρόσιο και τον Άνθιμο.

Ήρωας – Καλό Ταξίδι (ft. Bad Trip) ΣΤΙΧΟΙ

Μέρες αλλόκοτες, χρόνια πάνω σε ντουβάρια σβησμένα, στιγμές ανεπανόρθωτες και ψέμα.
Τρέξε!

Έξω από τα σπίτια λιμνάζουν φοβισμένα τερατόμορφα, κοινώς ανθρώπινα όντα.

Κοντά στα πεζοδρόμια ξερνάν τα μεγαλεία που τους κέρασε η συνήθεια / μικρά στίγματα ζωής κινούνται μόνα / δεν είναι μόνα / είναι ΕΛΕΥΘΕΡΑ.

Σ’ αυτόν τον θαυμαστό κόσμο της απώλειας οι μηχανές είναι καιρό σταματημένες. 
Μην περιμένεις ρε!
Σταμάτα ρε!

Κάτω από το νέφος αναπόδραστες ανάσες κινούνται / αφήνουν φωτιές.
Κάτω από το νέφος αναπόδραστες ανάσες κινούνται / ανάβουν φωτιές.

Μονόφθαλμοι αγκαλιάζονται σ’ έναν τρελό χορό πάνω σε πάλκο που στήθηκε από κόκαλα νεκρών παιδιών, υποταγμένοι στην αιώνια πίστη αξιών. Τα ιδεώδη χρυσοφορεμένα σουλατσάρουν ανάμεσα σε πεινασμένα κορμιά. Πολυτελέσταση η ευτυχία τους! Πίσω από σπασμένες βιτρίνες εκθέματα προδίδουν τις απόλυτα δολοφονικές τους διαθέσεις.
Είμαστε διάφανοι για την ακριβοπληρωμένη όρασή τους!
Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε! Τίποτα!
Καλό ταξίδι!

Βήματα βαριά κάνω / γύρω μου ψίθυροι.
Βήματα βαριά κάνω / είμαστε ανίκητοι.

Είμαστε ανίκητοι! Είμαστε ανίκητοι κουφάλες!

Αυτές είναι οι δικές μας μέρες!

Μέχρι το τέλος εδώ!

 

Δώσε μου Δύναμη (Στίχοι)

Μέσα στα μάτια μου θα δεις αγάπη, μίσος, χάδι. Θα δεις χαράς ή πόνου σημάδι μέρα και βράδυ. Ταξίδι απ’ τον παράδεισο στον Άδη συνεχώς, περιπλάνηση σε μέρη που δεν άγγιξε ο καιρός. Το μελάνι μου είναι αίμα, ιδρώτας και δάκρυ, είναι χαμόγελο στου στόματος την άκρη, πες μου κάτι. Κάτι παραπάνω φτάνω όταν ελπίζω κι ας θυμίζω ακόμα αμελητέο σημείο στον χάρτη – συνεχίζω. Φυλάω τα ρούχα μου κι αν μείνουν τα μισά μόνο στο τέλος παραμένω να έχω ψηλά την κούτρα μου. Πιστεύω πως οι πράξεις καθορίζουν τους ανθρώπους, κάποιοι κρίνονται απ’ αυτές, κάποιοι απ’ αυτές λαμβάνουν πόνους. Η πλάτη μου αντέχει βάρος τόνων! Ζητούνται επειγόντως ντόμπρα λόγια, μιλάω την γλώσσα των δρόμων για χρόνια, γι΄αυτό και δεν σας πιάνω πιόνια, μοιάζω μ’ αλήτη που χορεύει σ’ ασυμάζευτα σαλόνια. Κάθε φορά που γράφω νιώθω ν’ αγκαλιάζω τον εαυτό μου, νιώθω να με συναντάω σ’ ότι πλάθω, νιώθω να ‘χω τα όσα ονειρευόμουν τόσα χρόνια, τα όσα με τραβάν από τον τάφο. Υπάρχω! Πιο κάτω, έφτασα, πιο κάτω από το κάτω, μ’ αναστήθηκα , σηκώθηκα και είμαι πλέον στα κολλημένα μου πόδια στην γη, βγάζοντας πάντα φωνή. Με νιώθεις; Πάει να πει πως θα ‘σαι εκεί.

Πατώ τα πόδια μου στη γη, δωσ’ μου δύναμη. Γιατί σιγά σιγά αισθάνομαι να πνίγομαι απ’ όσους θέλουν να στεκόμαστε αμήχανοι στην πράξη. Έτσι ζω! Έτσι δίνομαι!

Μέσα στα μάτια μου θα δεις μέρες και μήνες που ασταμάτητα κυλάν, θα δεις σελίδες γεμάτες μα και στείρες που από μόνες τους μιλάν, θα δεις λόγια μα και μνήμες, θα δεις για τον εχθρό χίλιες παγίδες. Γύρω μας ψυχές που ‘χουν γεμίσει με ρυτίδες. Έλα κράτα με, το είδες σ’ αγαπώ οπότε αγάπα με. Θέλω να μιλάς μέχρι το τέλος, να γίνεσαι βέλος, έχεις δικαιώματα πολλά κι ας μην σου τα ‘πανε. Τα λόγια μου μοιάζουν εύφλεκτα στοιχεία που στην γύρα βγήκαν, αναπτήρας ανά χείρας και φωτιά στην πίστα. Αλυσοδεμένο κρατώ τον εαυτό μου στην αφύπνιση ενώ πλασάρουν δωρεάν την νύστα. Ξανά ‘κει στα παντοτινά  μου όνειρα, στέκω στ’ αμόλυντα πιστεύω μου κι ας είναι απόλυτα. Ψάχνω ισότητα, εγώ κι εσύ ίσον εμείς κι εμείς ίσον η πιο απειλητική γι’ αυτούς οντότητα. Ανοίγω δρόμο προς το άγνωστο. Ανοίγω δρόμο προς το μέλλον που φαντάζει δυσανάγνωστο. Πάρε το εγώ μου κι αν θες άκου το ή διάβασ’ το, μα αν θες να το διαλύσεις λίγο σκέψου το – είν’ άσπαστο. Το ‘χω τυλίξει με λάθη και πάθη, αφού την έχω πάθει, να μάθει ν’ αγαπά κάθε τι τ’ αληθινό. Με στίχους το ‘χω οχυρωμένο και μ’ αισθήματα γι’ αυτό και προσωρώ, γι΄αυτό και είμαι ακόμα εδώ.

Τα πιο παράξενα Σονέτα (Στίχοι)

Μόνιμος κάτοικος της γης μητροπολιτικά επιζώντας, ανακτώντας δυνάμεις ακόμα και μέσα από σπόντας υπάρξεις, ακόμα και μέσα από επάλξεις που θα δεις μόνο όταν ζεις παντού και πάντα πολεμώντας. «Σπύρο κράτα»! Κράτα με πριν γίνουμε τροφή για τους οργανισμούς της λάσπης. Αν σ’ αγάπησα ποτέ μην με ξεχάσεις. Αν σε ένιωσα και μ’ ένιωσες σημαίνει πως θα χάσεις όσα χάνω όταν αυξάνονται οι αποστάσεις μεταξύ μας. Ανάμεσά μας κινούνται μορφές από το χθες που τώρα μοιάζουν μοχθηρές μίσους συσπάσεις. Πια δεν τάσσεται μαζί μας ο χρόνος που κυλάει σαν να θέλει να ξεφύγει από την όποια αντίρρησή μας. Πάνω από την κανονική ροή τα δευτερόλεπτα τρέχουνε ύπουλα, βαριά κι αμετανόητα. Αν δεν κατάλαβα καλά τι θες να πεις σταμάτα να μιλάς με πράξεις και λόγια ακατανόητα. Μαριονέτες με λυμένα πια τα χέρια και το πόδια τους βαδίζουν μέσα στα στενά της πόλης. Σου χαμογελάν μα σου δείχνουν τα δόντια τους. Εικόνες καθημερινής ζωής υπό επήρεια φορμόλης και παράνοιας, λήθης και άγνοιας. Το δίνω ακόμα κάτω από τον οχετό της επιφάνειας. Το δίνω ακόμα σαν να δίνω ολόκληρο τον εαυτό μου κι ας είμαι σήμα κατατεθέν αφάνειας.

Τα φώτα σβήνουνε κι είμαστε μόνοι μέσα στα πιο σκοτεινά και πιο παράξενα σονέτα. Μέσα απ’ της μυστικότητας τα αλλόκοτα σενάρια. Μέσα απ’ της αθωότητας την βρώμικη παλέτα.

Τα φώτα σβήνουνε όμως κάτι κάπου λάμπει, μην σ’ αγχώνει είναι τα λάθη που το παρελθόν προδίδουνε. Ειν’ το «συγγνώμη» και το «ευχαριστώ» που κάποτε βγήκαν από τα χείλη κάποιου πόνους ν’ απαλύνουνε. Κάποιο παιδικό χαμόγελο που κάποιους θύμωνε ή κάποια παιδική φωνή που κάποιος άλλος φίμωνε. Κάποιο κλάμα ενήλικου που στ’ αφτιά κάποιου σίμωνε μα δυστυχώς γι’ αυτόν τον κάποιο τίποτα δεν σήμαινε. Και τώρα κάτω από συλλαβές διστακτικές αναμφίβολα στιγμές σαν ερπετά κουβαριασμένες φτύνουν σάλιο στα πιο αλλόκοτα βουβά σονέτα γι’ αυτό κι οι γραμμές μου φαίνονται δηλητηριασμένες. Κρατώντας για το πρόσχημα ύφος εφιάλτη, φιλοδώρημα που σε μια στιγμή γίνεται απάτη. Είναι πρόβλημα που γλυκά μου κλείνει το ένα μάτι και περνάω στο χειροκρότημα αφού το ‘χεις τόση ανάγκη. Παίζει κόλλημα με την αλήθεια, σαν βελόνα μέσα στ’ άχυρα ψάχνω εμπιστοσύνη και αγάπη. Στο υπόμνημα γράψε πως Σπύρος σημαίνει λίγος μα ταυτόχρονα τόσο αυθεντικός όσο σοκάκι. Κι αν ακόμα καιν σαν μάγμα όσα στην καρδιά σου ή στο κορμί σου μένουν τραύματα σαν στάμπα, να θυμάσαι μπορείς να κάνεις τα πάντα. Δεν είναι ανάγκη να πιστεύεις σε θεούς για να πιστεύεις και στο θαύμα.

Τα φώτα σβήνουνε κι είμαστε μόνοι μέσα στα πιο σκοτεινά και πιο παράξενα σονέτα. Μέσα απ’ της μυστικότητας τα αλλόκοτα σενάρια. Μέσα απ’ της αθωότητας την βρώμικη παλέτα.

Νέο «promo» (ημιτελές) κομμάτι – Μέχρι το Τέλος (+Στίχοι)

Ένα promo κουπλέ από το ομώνυμο κομμάτι του cd που θα κυκλοφορήσει σύντομα (όπως το πάρει κανείς) και θα ονομάζεται «Μέχρι το Τέλος».

Ηχογράφηση 2011, Στίχοι, μουσική: Ήρωας

Οι άνθρωποι φεύγουνε, οι άνθρωποι χάνονται
πίσω από μάσκες κρύβονται κι εκεί παύουν να αισθάνονται.
Ποιος είπε ότι μένουν αιώνια? Ξεφτίζουν σαν
σελίδες πάνω στο ράφι που μάθανε να κάθονται.
Παίρνουν μαζί τους σκέψεις σαν αποσκευές
μέσα σε βαλίτσες που μέχρι εχθές ήταν κενές.
Μην την ψάχνεις! Οι δρόμοι χωρίζουν κι απομακρύνονται.
Τι θες? Ποιος νοιάζεται αν φταίω ή αν φταις?
Σβήνονται σαν τα τσιγάρα στιγμές, δεν ακούω τι μου λες.
Τι? Σταματημένοι στις στροφές
όλοι μοιάζουνε. Ως πότε θα σωπαίνουν άραγε?
Ως πότε στην μάχη θα λεν «Μη μου τον ύπνο τάραττε»?
Οι πιο πολλοί πενθούν τους διπλανούς τους πριν πεθάνουνε,
χαμογελούν πάνω από πτώματα που ακόμα ανασάνουνε.
Ο πλανήτης γη υπό εξαφάνιση, στην άνιση
τροπή τροφή θα γίνει ο κόσμος όλος. Δεν μας φτάνουνε
στατικές ψυχών εντάσεις, υπολείμματα μένουν
κι αναθυμιάσεις αιωρούνται σε δωμάτια στεγνά,
δέσμες λευκού φωτός, μέρες από το παρελθόν
θυμίζουν βήματα προς την απάθεια.
Μη με κοιτάς αν δίνεις βάρος μόνο στ’ όνομα,
αν βλέπεις και ακούς πίσω απ’ τον γυάλινο γνώμονα.
100 μοίρες απότομα πήρες, όμως άλλοι κουβαλάν
για το τομάρι σου το σκότωμα. Θα σκότωνα!
Για χάρη σου θα σκότωνα! Για χάρη σου θα
πέθαινα και θα ξαναγεννιόμουνα. Για χάρη σου!
Καν΄το κομμάτι σου κι άσε με να πάρω ανάποδες από κει
που μάλλον θα ‘ρχόμουνα.
Οι ζωές μας σα φτερά μέσα στον άνεμο
πλανιούνται μεσ’ στον πάνικο, τρέχουνε πάνω κάτω,
τι κι αν άνετο με βλέπεις είναι που πολλές φορές
μ’ αυτό παλεύω να μένω πάντα θεμέλιο ασάλευτο.

Εικόνες είναι τα πάντα γι’ αυτό λένε πολλά
στίγματα αφήνει κάθε τι μοναδικά
στης πορείας μας τον μέχρι σήμερα λευκό καμβά
μετράμε αντίστροφα λεπτά μέχρι το τέλος

Τι να ‘ναι αυτό (Στίχοι)

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Κάτι μας φτιάχνει ή μας πληγώνει.

Κάτι μας ρίχνει ή μας σηκώνει.

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει, τι να ‘ναι αυτό που ενώ μας ενώνει, μας κάνει να νιώθουμε μόνοι ή μας πληγώνει. Τι να ΄ναι αυτό που ενώ μας ρίχνει κάτω, μας πεισμώνει ν’ ανεβούμε και να πιάσουμε τιμόνι πάλι απ’ την αρχή, πιο δυνατοί – και ακόμη περισσότερο για την επιστροφή. Παίρνω φόρα μ’ ένα χαμόγελο που βρήκα τώρα κι αν τα δάκρυα είναι δώρα θα σε βγάλω στην βροχή να ξεδιπλώσω όλο το είναι μου μπροστά σου να βραχεί κάθε δείγμα λάθους – από πάνω μου να ξεπλυθεί. Τι κι αν κοντεύει η μέρα να τελειώσει, πάρ’ το σαν να κοντεύει να ξημερώσει νέο πρωί. Είμαι εκεί που κάθε όνειρο τρελό συναντάει έναν πρωταγωνιστή να μείνει στην μνήμη σου πριν να χαθεί. Είμαι εκεί που σαν λουλούδι ανθίζει το κάθε τραγούδι που ‘ρχεται για να σε βγάλει απ’ την σιωπή.

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Κάτι μας φτιάχνει ή μας πληγώνει.

Κάτι μας ρίχνει ή μας σηκώνει.

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Τι να ‘ναι αυτό που μας σκοτώνει μα ταυτόχρονα μ ‘ένα φιλί ζωής από την σκόνη μας σηκώνει. Τι να ‘ναι αυτό που μας κυκλώνει τον λαιμό σαν αγκαλιά και την ίδια στιγμή σαν θάνατος ζυγώνει. Κι αν εικονικά μοιάζουνε τα πάντα περιμένω 1000 λέξεις για να δω την φλόγα να ξαναφουντώνει. Κάνω ευχή κάτι να σε δυναμώνει, γι’ αυτό καλώ το κάθε πεφταστέρι μεσ’ στα χέρια σου να λιώνει. Οι καρδιές μας χορεύουνε σε γιορτινούς ρυθμούς και μεθάνε από όμορφες στιγμές, ταξιδεύουνε σ’ ηπείρους, χώρες, θάλασσες και τόπους μαγικούς, σε μέρη που το αύριο ερωτεύεται το χθες. Με μουσικές που στην φαντασία δίνουν ύλη και ζωή να γίνει πλάνο μπρος στα μάτια μας. Γίνε δυνατή φωνή μέσα στου κόσμου τη σιγή, γίνε στίχος και ταξίδεψε μαζί με τα κομμάτια μας.

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Κάτι μας φτιάχνει ή μας πληγώνει.

Κάτι μας ρίχνει ή μας σηκώνει.

Τι να ‘ναι αυτό που μας ενώνει;

Τι να ‘ναι αυτό που μας κρυώνει το σώμα όταν παντού τριγύρω ο ήλιος τις ακτίνες του απλώνει. Τι να ‘ναι αυτό που μας θυμώνει κι όμως μέσα σε λίγα λεπτά από γαλήνη μας τυφλώνει. Ανασαίνω όσο ανασαίνεις, αντέχω όσο αντέχεις, γι’ αυτό μην το βάζεις κάτω, μην σωπαίνεις. Θα μιλάω όσο θέλω να μιλάς, παλεύω όσο δε τα παρατάς. Μ’ ακούς; ΜΗΝ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ. Το σώμα σου, το σώμα μου – παλάτια από άμμο που φτιάχτηκαν από μικρά παιδιά , μα δεν πέφτουνε. Κάτω από την άμμο φυτεμένη έχουν καρδιά από ατσάλι γιατί τούτα τα παιδιά να ζήσουν θέλουνε. Η παιδικότητα δεν έχει ηλικία, δεν χωράει σε κλουβί και δεν τρομάζει από αλυσίδες. Τι να ‘ναι αυτό που το παιδί μέσα σου σκότωσε και ενώ στεκόμουν δίπλα σου μου ‘πες πως δε με είδες.