Βαρέθηκες τον ζορό και τις πριγκίπισσες της νύχτας;

 

Δε χρειάζονται πολλά σχόλια και περιγραφές. Στο ιταλικό Amazon πωλούνται αποκριάτικες στολές «Προσφυγόπουλο / Προσφυγοπούλα» από 24 ευρώ.

Ναι!

… ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΕΣ ΣΤΟΛΕΣ «ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΟ / ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΑ» …

… ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΕΣ ΣΤΟΛΕΣ «ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΟ / ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΑ» …

Είναι ο καπιταλισμός (και η εφαρμογή του) ηλίθιε!

Tattoo Circus VII, 24/04 – 26-04 @ Θεσσαλονίκη

24, 25 & 26 Απριλίου
Κάθε μέρα 12:00-22:00 στη Κατάληψη Terra Incognita
(Ολύμπου 67 & Τ. Παπαγεωργίου 2)

Συνεχίζοντας μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από μερικούς /ές συντρόφους /ισσες κάποια χρόνια πριν στη Ρώμη και έκτοτε έχει ταξιδεύσει σε αρκετές πόλεις, το Tattoo Circus λαμβάνει χώρα για ακόμα μία φορά στη Θεσσαλονίκη. Άνθρωποι που γνωρίζουν την τέχνη της δερματοστιξίας και του επιδερμικού τρυπήματος, μοιράζονται τις ικανότητές τους με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την οικονομική ενίσχυση και τη στήριξη φυλακισμένων αγωνιστών.

Κατά τη διάρκεια του Tattoo Circus στο χώρο της κατάληψης θα υπάρχουν: καφενείο & bar / συντροφική κουζίνα / έκθεση πολιτικής αφίσας / distro έντυπο υλικό του Ταμείου Αλληλεγγύης Φυλακισμένων Αγωνιστών / open suspension & bondage room (Σάββατο & Κυριακή).

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24/04
17:00
Εκδήλωση από το Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών: Κατασταλτικές μεθοδεύσεις και DNA, η υπόθεση του συντρόφου Τάσου Θεοφίλου με αφορμή το επικείμενο εφετείο του
23:00 Cocktail Bar

ΣΑΒΒΑΤΟ 25/04
19:00 Εκδήλωση – συζήτηση με συντρόφους/ισσες από Ισπανία: Επιχειρήσεις «Pandora» & «PiNata»: Συνθήκη και ανάλυση του αναρχικού κινηματος στην Ισπανία και η κατάσταση της καταστολής
23:00 Live στο στέκι στο Βιολόγικό, με τους: Alien Mustangs / The Basements / The Malloy’s Kid / BMW Rockers 57.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

GreekSMALL ProgrammSMALL

Μετράμε, μετράμε, μετράμε….

[Κείμενο Αλληλεγγύης στον Ν. Ρωμανό της συλλογικότητας Ινσανυτέ]

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε καιρό τώρα

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε σπαταλημένα πρωινά σε αποπνικτικά γραφεία
Μετράμε ζόρικα ξυπνήματα και νεκρές διαδρομές
Μετράμε ανεξόφλητα χρέη, μετράμε ξοφλημένους ανθρώπους
Μετράμε αναμονές όλο άγχος και καβάτζες που λιγοστεύουν
Μετράμε ανούσιες νύχτες και χαμένες μέρες

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε δολοφονημένους μετανάστες, μετράμε βιασμένες μετανάστριες
Μετράμε φράχτες και σύρματα, μετράμε αιχμάλωτα αδέλφια
Μετράμε άνεργες και άστεγους, μετράμε αυτόχειρες και επισφαλείς
Μετράμε ομοφοβικές επιθέσεις, μετράμε ρατσιστικά πογκρόμ
Μετράμε θύματα ενός  – όσο και να μετράμε – ατελείωτου πολέμου.

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε λευκούς τοίχους, σιωπή και αδράνεια
Μετράμε πολύχρωμες οθόνες, βιτρίνες και υποσχέσεις
Μετράμε δρόμους και στενά, αποστάσεις και προορισμούς
Μετράμε φόβους, μετράμε ανασφάλειες
Μετράμε τα σκυλιά να ζυγώνουν

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε φίλους και συντρόφισσες
Μετράμε πρόσωπα νέα και πρόσωπα παλιά
Μετράμε χαμόγελα και εμπιστοσύνες, μετράμε πέτρες και χέρια που σφίγγονται
Μετράμε ανάσες, μετράμε βήματα
Μετράμε τα λόγια μας,
– όχι επειδή μας τελείωσαν, μα γιατί οι καιροί επιβάλλουν πράξεις

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε χτύπους καρδιάς ανά λεπτό
Μετράμε μέρες
– ευθέως και αντιστρόφως

Μετράμε, μετράμε, μετράμε
Μετράμε καιρό τώρα
Και σαν σταματήσουμε, θα καθήσουμε να κάνουμε μια σούμα,
Να βγάλουμε τον λογαριασμό.

Και κάποιοι, θα πρέπει να τον πληρώσετε…

Αλληλεγγύη στον Νίκο Ρωμανό

Ν. Ρ.

Ν. Ρωμανός: Αξιοπρέπεια για όλα τα γούστα

Ο Ν. Ρωμανός είναι ό,τι φοβάσαι περισσότερο. Και όχι γιατί θα σου κάνει κακό αλλά γιατί κατάφερε να κάνει όσα δε θα έκανες ποτέ. Δείχνει την αξιοπρέπεια που εσύ μπαμπά, θείε, θεία, γείτονα και γειτόνισσα έχεις μονάχα ακουστά. Δείχνει την αξιοπρέπεια και το «τσαγανό» (όπως μας λέτε τόσα χρόνια) να κάνει πράξη αυτά που, γεμάτοι μαγκιά και αγανάκτηση, φαντασιώνεστε μπροστά στις τηλεοράσεις σας.

Βαρέθηκα να σας ακούω να λέτε ότι οι τράπεζες σαν έχουν πιει το αίμα και ότι «θέλουν φουρνέλο». Αρκεί βέβαια να το βάλει κάποιος άλλος. Γιατί είστε ΧΕΣΤΕΣ. Αν ήσασταν αόρατοι, ίσως και να ΄χατε τα κότσια να το κάνετε αλλά ένας 17χρονος πήγε ορατός. Πήγε και πραγματοποίησε αυτά που ευχόσασταν. Αυτά που, ψευτοοργισμένοι, φωνάζατε ότι θέλετε να κάνετε στον Πρετεντέρη, στο καφενείο, στα σπίτια σας, στον μικρό σας – ντυμένο με νάυλον – κόσμο.

Βαρέθηκα να σ΄ ακούω φίλε μου απολίτικε να μου λες «θα σκότωνα για τα αδέρφια μου». Τι έχεις να μου πεις λοιπόν τώρα? Ο Ν. Ρωμανός ήταν αυτός που κρατούσε στα χέρια του τον μόλις δολοφονημένο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στα εξάρχεια. ΞΕΨΥΧΗΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ, ΜΑΛΑΚΑ. Μπήκες; Δε χρειάζεται να σου πω κάτι άλλο…

Εσύ, χιπστερόβλακα της LIFO και του ATHENS VOICE, που απαιτείς να σου δείξει μεταμέλεια ο Ν. Ρ. ώστε να τον υποστηρίξεις … ξύπνα. Τα συγχωροχάρτια πέρασαν. Εκτός αν νιώθεις κι εσύ έτοιμος να απολογηθείς δημόσια για την απραξία σου και να αποδεχτείς ανοιχτά τον φόβο σου. Αλλά μη βιαστείς.. Τελείωσε πρώτα το πουλόβερ που πλέκεις για το δεντράκι της Ιασωνίδου, ανέβασε την φωτογραφία στο instagram και μετά…

Σας σιχάθηκα.
Σιχάθηκα τις διδαχές σας, τα κηρύγματά σας, τα ψεύτικα ιδανικά σας.
Είχατε την ύστατη ευκαιρία να αποδείξετε αυτά που μας μαθαίνατε. Όχι κάνοντας κάτι φαντασμαγορικό. Απλώς βγάζοντας τον σκασμό. Αλλά αποτύχατε και σε αυτό.

Ο Ν. Ρωμανός μπορεί να πεθάνει από μέρα σε μέρα.
Αλλά ο φόβος σας θα μείνει ζωντανός να σας εξουσιάζει και να σας κατευθύνει.
Σας λυπάμαι.

N.R.

Η απάντηση ενός εργάτη στο ανθρωπόμορφο λάχανο…

…*όπου λάχανο, η οννεδίτισσα Έλλη Παπαγγελή που αμφισβητεί την ύπαρξη νεκρών στο Πολυτεχνείο το 73.
Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο του Ανδρέα Μαλεφάκη, χανιώτη οικοδόμου που έζησε την εξέγερση του 73 στο πλευρό των «αντιφρονούντων».

Δεσποινίς Έλλη Παπαγγελή.
Διαβάζοντας αυτά που γράψατε για τους αγωνιστές του πολυτεχνείου σηκώθηκε η τρίχα μου κάγκελο που λέμε στην Κρήτη.
Λοιπόν κοπελιά,το ονομα μου είναι Ανδρέας Μαλεφάκης και τα παιδιά μου είναι στην ηλικία σου. Επομένως, αυτά που έγραψες από κάπου τα διάβασες η κάποιοι σου τα υπαγόρευσαν. Εγώ δεν ξέρω τα γράμματα που ξέρεις αλλά κρίμας αυτά που έμαθες γιατί πήγανε χαμένα. Έχω να σου πω τούτο, ότι είσαι και απολίτικη ,ανιστόρητη, αγράμματη: Επιπόλαια. Λοιπόν, άκου για να μαθαίνεις γιατί είσαι πολύ μικρή ακόμη και έχεις πολλά να μάθεις. Ήμουν εργάτης στην οικοδομή στην Αθήνα, σε ηλικία δέκα επτά χρόνων, διότι κοπελιά μου έπρεπε να δουλέψω για να βοηθήσω την οικογένεια μου και τον εαυτό μου να επιβιώσουμε. Για σχολειό δεν υπήρχε χρόνος .Το σχολειό μας ήταν το πεζοδρόμιο και η καθημερινή βιοπάλη. Δεν τα βρήκα όλα έτοιμα σαν και την πάρτη σου. Οι οικοδόμοι ήταν ένας από τους πρώτους κλάδους εργαζομένων που βρεθήκαμε διπλά στους φοιτητές. Από εκείνη τη μέρα έχουν περάσει σαράντα ένα χρόνια, ποτέ άλλοτε στην ζωή μου δεν τα έχω διηγηθεί η παινευτεί. Αν τα λέω τώρα, κοπελιά, είναι γιατί αυτοί που υπηρετείς είναι οι καινούργιοι Δικτάτορες της Ελλάδος. Ξανά χούντα. Οι περισσότεροι που ήμασταν μέσα στο πολυτεχνείο, ήμασταν χωρίς κομματικές ταυτότητες. Πιστεύαμε, μόνο στην ιδεα της ελευθερίας και τίποτα άλλο. Για ένα καλύτερο αύριο. Εγώ, μαζί άλλους μπήκαμε μέσα στο Πολυτεχνείο την Τετάρτη. Μέσα και έξω ήταν γεμάτο από φοιτητές, οικοδόμους, απλούς πολίτες που όλοι είχαμε ένα στόχο. Την ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΑΣ. ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Ο κόσμος απ’ εξω ήταν αλληλέγγυος προς εμάς. Τα βράδυ μας έφερναν τρόφιμα και φάρμακα. Οι αστυνομικοί που ήταν ακροβολισμένοι στα γύρω τετράγωνα τους πυροβολούσαν στο ψαχνό. Προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν τον κόσμο να έλθει.. Έξω γινόταν μάχες, άκουγες πυροβολισμούς συνέχεια μα ειδικά τοις απογευματινές ώρες όπου ανέβαινε πολύς κόσμος. Παρόλα αυτά ο κόσμος όλο και αυξανόταν. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την Πέμπτη ο βραδύ ένα άτομο να πεφτει από πυροβολισμούς στο απέναντι τετράγωνο, έξω από την είσοδο του πολυτεχνείου. Ποτέ δεν μάθαμε αν επέζησε η πέθανε. Εικόνες φρίκης, αλλά και αγώνα όπου δεν περιγράφονται… Σαράντα ένα χρόνια, τα κράτησα σαν ιερό κειμήλιο,μεσα μου. (Που να το φανταστώ οτι θα ξανά ζήσω χούντα και κατοχή)

Φτάσαμε το βραδύ της Παρασκευής όπου, αργά είδαμε το αρμα, να έρχεται και καταλάβαμε ότι θα γινόταν εισβολή. Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε σκαρφαλωμένοι πάνω στα κάγκελα. Από νωρίς είχαμε τοποθετήσει μπροστά από την καγκελόπορτα τρία αμάξια πλευρικά, το ένα διπλά στο άλλο. Δεν μας φόβιζε τίποτα. Το αίμα μας χόχλαζε. Φωνάζαμε να γνωστά συνθήματα: “Ψωμί, παιδεία, ελευθερία”. Μιλούσαμε απευθείας στα αδέλφια μας τους φαντάρους. Προσπαθούσαμε να τους πείσουμε να μην εκτελέσουν την διαταγή. Τραγουδούσαμε τον εθνικό ύμνο. (Ακούτε κοπέλια δεν είμαστε φασίστες ,είμαστε αγωνιστές, σαν και σας τώρα αλλά τραγουδούσαμε τον εθνικό μας ύμνο.) Τελικά τα ξημερώματα πριν φέξει μπήκε το άρμα. Όλοι τραβηχτήκαμε πίσω. Παντού χαμός, πανδαιμόνιο.Τραυματίες, αίματα παντού. Τα καπνογόνα μας έπνιγαν. (Σαν και τώρα τους ΜΑΤΑΤΣΙΔΕΣ που πνίγουν κάθε μέρα τα παιδιά στους δρόμους το ιδιο αδίστακτοι, βασανιστές είσαστε σαν και αυτούς, τότε.) Τρέχαμε να σωθούμε από τους αφηνιασμένους αστυνομικούς. Μπήκαμε σε μια αίθουσα διδασκαλίας όπου κοπέλες έκλαιγαν σοκαρισμένες. Σπάσαμε ένα τζάμι και τις βοηθήσαμε να φύγουν από τα πλαϊνά παράθυρα και μετά πηδήξαμε και εμείς. Πλέον το πολυτεχνείο ήταν γεμάτο αστυνομικούς, πράκτορες. Όλα τα καλά τα παιδιά, ήταν μέσα. Στους δρόμους οι αστυνομικοί, έριχναν φωτοβολίδες και οποίον έβλεπαν να κινείται τον πυροβολούσαν, αμέσως. Μπροστά μας έπεσε ένα παλικάρι, στο απέναντι τετράγωνο. Αστυνομικοί με πολιτικά ή με στολές ήταν παντού. Χτυπούσαν αλύπητα και χωρίς εξαίρεση. Ήταν χειρότεροι από τα Γερμανικά SS.

Τρέχαμε όλοι να σωθούμε. Βρεθήκαμε σε μια πολυκατοικία, όπου περίπου σαράντα άτομα, ανεβήκαμε την σκάλα και ζητούσαμε βοήθεια από τους πολίτες. Οι άνθρωποι τρομοκρατημένοι δε μας άνοιγαν. Ανεβήκαμε στο κλιμακοστάσιο. Σε λίγο μια χαραμάδα φωτός βγαίνει από μια πόρτα. Eμφανίστηκε ένας μεσήλικας άνδρας και μας κάλεσε μέσα. Μας ταΐσε ότι είχε, έστρωσε χάμω στα πατώματα κουβέρτες, χαλιά, για να ξαπλώσουμε. Σε λίγο χτύπησε η πόρτα όπου την άνοιξε ο κύριος (Δεν θυμάμαι το όνομα του μετά από τόσα χρόνια. Ας είναι καλά αν είναι ακόμα εν ζωή). Είχε βάλει της πιτζάμες του και έκανε τον κοιμισμένο. Για καλή μας τύχη έπιασαν οι εκλήσεις του να μην ξυπνήσουν τα μωρά του. Έφυγαν αφού τους διαβεβαίωσε ότι δεν έπεσε στην αντίληψη του σπείρα αναρχικών”. Το ξημέρωμα ένας – ένας , με την βοήθεια και την κάλυψη του ΚΥΡΙΟΥ αυτού, φύγαμε από την πολυκατοικία. Στην πλατεία Κάνικος, μετά από λίγη ώρα, με συνέλαβαν τρεις άνδρες με πολιτικά. Με ανέκριναν. Μετά με οδήγησαν στο υπόγειο μιας πολυκατοικίας όπου είχε μετατραπεί σε κελί βασανιστηρίων. Με κάθισαν σε μια καρέκλα με καρφιά, με μαστίγωναν μ’ ένα αυτοσχέδιο γκλομπ όπου ήταν γεμάτο άμμο. Για πολλές ώρες προσπαθούσαν να μου αποσπάσουν ονόματα παιδιών που ήμασταν μέσα. Σαν απελπίστηκαν για να με ξεφτιλίσουν και να με ταπεινώσουν μου κούρεψαν το μισό μου κεφάλι με ξιφολόγχη…

Κοπελιά, άκου. Οι απλοί αγωνιστές ποτέ δεν καπηλευτήκαμε τον αγώνα που δώσαμε για λευτεριά και Δημοκρατία. Συνεχίσαμε τον αγώνα της επιβίωσης χωρίς ποτέ να ζητήσουμε ανταλλάγματα, η αναγνωρισιμότητα. Ποτε δεν πήγαμε στα κομματικά τους μαγαζιά, να ζητήσουμε το ελάχιστο. Γιατί μάθαμε με την δική μας δύναμη να προσχωρούμε μπροστά, στην ζωη. Ναι, κάποιοι το εκμεταλλεύτηκαν. Δαμανάκη, Παπουτσής (Ποιος; Ο Παπουτσής! Που με εντολή του το 2011 επνιξε χιλιάδες διαδηλωτές στην Αθήνα με χημικά και ξύλο… Τρομάρα του, του αγωνιστή…), Λαλιώτης, Τζουμακας και τόσοι άλλοι που μετά ξέχασαν τα οραματα του αγώνα και το μόνο που ξέρανε και ξέρουν είναι να γεμίζουν τοις τσέπες τους με κλεμμένα χρήματα από τον κόπο και τον ιδρώτα του απλού λαού. Τώρα, οι άλλοτε άσπονδοι φιλοι είναι συνεταιρακια, στην μίζα, στην λαμογιά, στην προδοσία. Μαζί υπογράφουν το ξεπούλημα μιας περήφανης και πάμπλουτης χώρας, μόνο και μόνο για να αρπάξουν περισσότερα και να γλυτώσουν τα τομάρια τους. Και εμείς, οι απλοί πολίτες κοιμόμαστε ακόμη και σήμερα είμαστε χωρισμένοι σε χίλια κομμάτια. Κοπελιά, Αυτοί που υπηρετείς μαζί με τους συνεταίρους τους τα Πασοκια μας προδώσαν και μας ξεπούλησαν. Ξυπνάτε! Σταματήστε να σπέρνετε διχόνοια και μίσος! Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες! Τελειώνοντας, για να μην σου στερώ τον πολύτιμο χρόνο σου, γιατί θα θες να πας να ποστάρεις την κάλπικη ομορφιά σου, να μαζέψεις μερικά like να κολακεύσεις την ματαιοδοξία σου θα σου πω μόνο τούτο: «Οι υψηλές θέσεις είναι σαν τα ψηλά βουνά που σε αυτά ανεβαίνουν οι αετοί και τα ερπετά» Εσύ, από ότι κατάλαβα έχεις επιλέξει να ανεβαίνεις έρποντας και γλύφοντας.. “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία η Χούντα δεν τέλειωσε το ’73”

Ανδρέας Μαλεφάκης

Μπορεί να διαφωνώ με τη συγκεκριμένη φρασεολογία.
Σίγουρα δε θα τραγουδούσα τον εθνικό ύμνο.
Αλλά ΣΙΓΟΥΡΑ θα στεκόμουν στο πλάι του Ανδρέα Μ. (και κάθε αντίστοιχου Ανδρέα).

ΠΡΟΣΟΧΗ !!!
ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΣΚΛΗΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ