Δε γαμιέται…

Έχω μοιράσει την ύπαρξή μου σε ύλη και αέρα, 
σε στιγμές και αποτρόπαια εγκλήματα κατά της νηφαλιότητας,
σε καπνούς, καλώδια και σαββατόβραδα.

Πότε το ένα, πότε το άλλο.
Λίγο το ένα, λίγο το άλλο.

Ήμουν κάπως μεθυσμένος και δε θυμάμαι τι με ρώτησες.
Θυμάμαι, όμως, ότι η απάντησή μου ήταν «εννοείται».

Τι να εννοείται όμως;
Τίποτα δεν εννοείται.
Όλα εξαρτώνται από ένα «τώρα», ένα «διότι», ένα «δε γαμιέται».
Ναι! Σίγουρα από ένα «δε γαμιέται».
Και κάθε φορά που το λέω, νιώθω όλο και πιο ωραία.
Σαν βλέμμα που καίει. Σαν σάλιο που μυρίζει ρούμι. Σαν θρυψαλιασμένη βιτρίνα στην Τσιμισκή.
Μαγικό!

Ανοιγοκλείνω το συρτάρι με τα προσωπικά μου αντικείμενα περίπου τρεις με τέσσερις φορές την ημέρα. Κλειδιά, τετράδια, στυλό, τζιβάνες, προφυλακτικά, σημειώσεις για σένα, σημειώσεις για μένα.
Τις περισσότερες φορές δεν παίρνω τίποτα. Μάλλον το ανοιγοκλείνω, έτσι, για την ασφάλεια.
Να ξέρω ότι όλα είναι στη θέση τους, έτοιμα να χρησιμοποιηθούν και να μη χρησιμοποιήσουν.
Έτοιμα να θυσιαστούν για μένα. Ωραίο συναίσθημα δεν είναι;

Άνοιξε-κλείσε, όμως, το συρτάρι χάλασε.

Μάντεψε…

Δε γαμιέται κι αυτό;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s