Στον βάλτο

Βάλτος! Ω, ναι! Βάλτος! Αυτή είναι τελικά η καταλληλότερη λέξη. Ακίνητος, ακούνητος, απαράλλαχτος βάλτος. Αφόρητη δυσοσμία εκχυλίζεται τριγύρω και ανάθεμα: τείνει να συνηθιστεί. Κουνοποειδή «πρέπει», καταπράσινες υποχρεώσεις, νουφαρόμορφες υποχωρήσεις, αμέτρητες φτερωτές στερήσεις.

Τα «πρέπει» ρουφάνε. Ρουφάνε αχόρταγα χωρίς τελειωμό, μεταφέροντας την αρρώστια. Διαιωνίζοντας την αρρώστια, καλύτερα. Ανήκουν σ’ αυτό το είδος που δρα μέρα-νύχτα, πρωί-βράδυ, ακόμα και τα σαββατοκύριακα αφήνοντας σημάδια στις γάμπες, στους αστραγάλους και στα χέρια. Δυστυχώς για σένα, ατάραχε φίλε μου, σε έπιασα πολλές φορές να ξύνεσαι με μανία ενώ ταυτόχρονα πόζαρες με το νοικιασμένο χαμόγελο του «δε τρέχει τίποτα«. Σμήνος πάνω από το κεφάλι σου κι εσύ εκεί, να χαιρετάς την όχθη. Το ενοχλητικότατό τους βζζζζζζζνννν σου συστήθηκε σαν μουσική κι εσύ, ατάραχε, ακόμα προσπαθείς να μάθεις τους στίχους.

Οι υποχρεώσεις καταπράσινες να συντηρούν την μονοτονία. Να γίνονται ένα με το όλο από ντροπή, από φόβο κι ανασφάλεια. Θα έλεγα «χρέη» μα είμαι σίγουρος πως θα το μπέρδευες με χρηματικά ποσά και καταθέσεις. Πράσινες χειμώνα-καλοκαίρι να συμπληρώνουν την εικόνα. Την εικόνα σου. Την εικόνα τους. Κι εσύ χαίρεσαι που τάχα τα κατάφερες και παραμένουν ανθισμένες όλο το χρόνο. Τις κοιτάτε αγκαλιασμένοι κι ερωτεύεστε τα πλαστικά τους φυλλώματα. Και κάθε πρωί απελπισμένοι αναρωτιέστε το γιατί ριζώνουν στο κοινό σας μαξιλάρι.

Νούφαρα διαφόρων διαμέτρων καλλωπίζουν τον τόσο δα μικρό σου κόσμο. Πανέμορφο φωτογραφικό υλικό, δε λέω. Μα μην αγγίζεις! Με ένα άγγιγμα υποχωρούν κι εσύ, ατάραχε, παλεύεις να ισορροπήσεις πάνω τους. Και μετά πάλι μεσ’ στον βάλτο. Και ξανά. Σε δελεάζει η ομορφιά τους μα τελικά σε συνεπαίρνει η αναγκαιότητα. Η εξασφάλιση. Για πόσο ακόμα, άραγε, θα συνεχίζεις να πέφτεις στην προσπάθεια σου να σταθείς πάνω τους;

Βρωμάς. Βρωμάς όσο κι αν τρίβεις τις μασχάλες και τα πόδια σου. Και είμαι σίγουρος, ότι θα αρχίσεις να ανησυχείς όταν κολληθεί η ετικέτα «ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ» πάνω στο κουτί σου. Μα τότε θα είσαι ήδη χαμένος.

Κολύμπα ρε μαλάκα! Κολύμπα και βγες. Κι όταν φτάσεις στη στεριά συζητάμε και για το πως θα αλλάξεις τον κόσμο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s