Παράξενος – Σκέψεις (Στίχοι)

Χαμένος στον κόσμο των άπληστων, στη γη των πεθαμένων αγγέλων και των ζωντανών διαβόλων με την μορφή πανέμορφων ανθρώπων, αναπνέω το οξυγόνο – δώρο των αδικημένων – κλέβοντάς το μπροστά από την μύτη των άδικων. Δέχομαι τα πάθη των πνευμάτων που δεν παρασύρθηκαν από τη διαστροφή της εποχής τους κι ανήκουν στη γενιά των ανίκητων.

Αφήνω τις σκέψεις μου επί ακατοίκητων εδαφών, κάλπικων πολιτισμών, άκυρων ηγεσιών, άμυαλων πολιτικών, άπειρων απόρρητων ανόητων φακέλων. Τ’ αφήνω όλα καμένα, θαμμένα στα έγκατα του μυαλού μου σαν τους ψίθυρους των αλλόκοτων.

Όπως η κάθε ψυχή κρατώ στα χέρια μου την ενέργεια που κινεί τον κόσμο μου. Είσαι μικροσκοπικός, δεν μπορείς να σταθείς εμπόδιο στο δρόμο μου, όπως φυσικά ούτε κ εγώ στο δρόμο σου. Η ειρωνεία σου δεν μπορεί να μ’ αγγίξει έστω κι αν αυτή γεννήθηκε για να απαλύνει τον πόνο σου.

Η αντικειμενικότητα με κάνει και κυνηγώ τον εγωισμό μου για να τον καταστρέψω όσο εσύ το παίζεις παράλυτος και σε ισοπεδώνει ο δικός σου.

Μην επιμένεις! Δεν μπορείς να με κάνεις να πονέσω.

Είμαστε όλοι μας οι γιοι της θερμότητας και την προσφέρουμε σ’ όσους πλάστηκαν να ‘ναι κοντά μας πίσω από τα φώτα της εικονικής μας επικαιρότητας. Νιώθω ένας μικρός χαρισματικός θεός, όπως θα ‘πρεπε να νιώθεις κι εσύ μιας και στις ανθρώπινες σχέσεις μας εμείς φανερώνουμε τον ήλιο όπως κι εμείς προκαλούμε τη βροχή.

Θεωρώ μια ενδιάμεση κατάσταση καταστροφική κατάρα που κατατροπώνει ακατάπαυστα κατά μήκος και πλάτος τη γαλήνη μου κατατεμαχίζοντας την κατάθεση μου καταρρίπτοντας εμένα. Δεν ξανακρατώ μέσα μου απωθημένα. Δεν ξανακρατώ ανθρώπινη σχέση όταν ήδη από την αρχή της διακρίνω το τέρμα.

Προτιμώ να παραληρώ ελεύθερος σαν πεθαμένος, αφημένος στον παραμυθένιο μου μουσικό ουρανό. Μουσικός ασυντόνιστος, ασυγκράτητος υπέρηχος που προσπαθεί να σπάσει τον κλοιό.

Πιστεύω πως όλοι μας γεννηθήκαμε με φτερά όμως μας έβαλαν όριο στην όραση την κόλαση, μας έμαθαν να σερνόμαστε αντί να πετάμε ψηλά. Έστω να κοιτάμε ψηλά. Έστω να στοχεύουμε ψηλά.

Μας διδάσκουν να ‘μαστε υπάκουα σωστά παιδιά ώστε να πληρούμε τα κριτήρια να πάμε κάποτε εκεί ψηλά. Θέλω τη δύναμη που μου ανήκει να μου δώσουν πίσω για να πετάξω. Με κάθε μου δάκρυ φωνάζω για να πετάξω.

Μα οι ίδιοι οι φίλοι μου, τα ίδια τ’ αδέρφια μου, ακόμα κι οι γονείς μου αλυσοδεμένοι δεν μ’ αφήνουν να πετάξω διότι δεν μ’ αφήνουν να αντιδράσω. Τυφλωμένοι κι αυτοί το μόνο που θέλουν είναι να συμβιβαστώ και να προσπαθώ λεφτά να βγάλω.

Δεν το καταλαβαίνετε; Η λέξη ψηλά για μένα δεν είναι τα λεφτά, δεν είναι αυτά που αληθινά θα με κάνουν να χαμογελάσω. Αντιθέτως τα λεφτά είναι ο λόγος του εμφυλίου της ανθρωπότητας, ο λόγος που πρέπει να σιχαίνομαι τον πλούσιο κι ο πλούσιος εμένα. Βλέπεις, αυτό είναι το χαρακτηριστικό της σύγχρονης πραγματικότητας. Ακόμα κι αυτοί που απαγγέλλουν τον λόγο του θεού περί αγάπης, ειρήνης και ισότητας, διδάσκουν τις φυλετικές διακρίσεις κρυμμένοι μέσα στη μαύρη κουρτίνα – μάσκα της σατανικής τους οντότητας.

Κοίτα την οθόνη σου, η ζωή είναι τόσο απλό αν τη δεις από μία επιφανειακή ματιά αδρανοποιώντας τη σκέψη σου. Υπάρχουν όλων των ειδών ζωντανά υλικά αγαθά για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις σου, τις τρελές βλέψεις σου. Προσκύνα τον τηλεοπτικό αφέντη σου που πάγωσε τη συνείδησή σου, πάγωσε τη ψυχή σου, πάγωσε την οργή σου και πάγωσε την φωνή σου.

Όσο παιδιά πεθαίνουν και δε το δείχνουν ας μείνουμε ήσυχοι κοιτάζοντας τη σταδιακή καταστροφή μου και τη δική σου.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s