Λίγο πριν την πανσέληνο…

Στέκονται στις μύτες των ποδιών τους οι αυτόχειρες, κοιτάνε την θηλιά μα δεν την φτάνουν, μπορεί να αγγίζουν όνειρα, μπορεί ν’ αγγίζουν τον ουρανό μα λίγο πριν από την πτώση καμαρώνουν την ανθρωπιά τους να ξεμένει σαν κατακάθι από παλιό κρασί, σαν σταγόνα της βροχής στην ταράτσα.

Ανάσες κατακλύζουν τα δωμάτια -από μαύρα πνευμόνια και φαγωμένα σωθικά- λυσσασμένες σκαρφαλώνουν σε παράθυρα και τοίχους, αγναντεύουν αναμνήσεις κάποιων ελεύθερων καιρών.

«Προσέξτε» φωνάζω. «Προσέξτε! είναι κοντά η ώρα της αλήθειας και ζυγώνει. Κοπιάστε ρουφιάνοι. Τα χαμόγελά μας είναι ξίφη και ακονίζονται από έρωτα. Κοπιάστε ρουφιάνοι. Χαμογελάμε κι ερωτευόμαστε –τα στήθια μας προτάσσονται αγέρωχα.

Είπα κοπιάστε… Είπα κοπιάστε...«

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s