Στήθη, καμπύλες, μαλλιά.. Όλα γυναικεία..
Ντύσου να φύγουμε, δεν έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας…
Ο δρόμος είναι μακρύς και εγώ νιώθω κάπως εξαντλημένος…
Σκεφτόμουν βλέπεις.
Σκεφτόμουν όλο το βράδυ.
Να σου πω τι μ’ απασχολεί;
Πόσο μπορεί να κρατήσει ένας σπάγκος όταν του ασκείται δύναμη μεγαλύτερη από 100 newton;
Αν λάβεις υπόψη την σχέση:
1Ν = 1 x (kg . m) / s2
εξάγεται το εξής συμπέρασμα:
Οι ώρες του σπάγκου είναι μετρημένες.
~~~
(κείμενο από το 1ο τεύχος του Επιεικώς ΦΛΕΓΟΝ)
Κυκλοφόρησε το 2ο τεύχος του Επιεικώς ΦΛΕΓΟΝ (Σεπτέμβριος 2011).
Πληροφορίες για download εδώ: Επεικώς ΦΛΕΓΟΝ blog
Φόρεσε πάλι το κοκκινόμαυρό του πέπλο και ξεκίνησε, γι’ άλλα μέρη κίνησε και βρήκε δυο καρδιές αναζωπύρωσης, πηγές κάποιας λάμψης που δεν γύρεψε όταν απ’ την αγκαλιά τους βγήκε…
Μέθυσε με λάβαρα στα χέρια και με τραγούδια αναγεννήθηκε Γέννησε αστέρια από του Κρόμγουελ ως τον τόπο σου και δεν ενοχλήθηκε το γέλιο…
«Θέλω να τ’ ακούσω» είχα φωνάξει ένα βράδυ.
Θέλω να του δώσω την μιλιά μου ν’ αγορεύσει…
Θέλω να σου δώσει απ’ το δέρμα μου σημάδι κι ας το μέσα στο θλιμμένο φόντο να χορέψει…
Το γέλιο…
Το κοκκινόμαυρό σου γέλιο…
Μετά από πολύ καιρό και ΠΟΛΛΗ ασυνέπεια τυπογράφου, το 2ο τεύχος του Επιεικώς ΦΛΕΓΟΝ είναι επιτέλους στο τελικό του στάδιο…
Σαν διασχίζει κανείς τα βαλτοτόπια στα ανατολικά της μεγάλης λίμνης του Τεξκόκο, το θολό νερό φτάνει μέχρι τους μηρούς του, και τα υδρόβια φυτά μπλέκονται στα πόδια του τόσο συχνά, που μοιάζουν να το κάνουν οικειοθελώς. Αν ο υποθετικός αυτός ταξιδιώτης βρισκόταν στην τοποθεσία εκείνη, το απόγευμα που εκτυλίσσεται αυτή η ιστορία, θα έβλεπε δυο βλοσυρούς άνδρες να ανοίγουν σιωπηλοί το δρόμο τους μέσ’ από τη βλάστηση χρησιμοποιώντας τα δόρατά τους. Αν επίσης ο ταξιδιώτης γνώριζε τα ονόματα των δύο ανδρών, θα μας πληροφορούσε πως επρόκειτο για τους Σε Ακάτλ και Τεξιστεκάτλ, δυο γενναίους κυνηγούς και εκδορείς κροκοδείλων από το Τσάλκο, που βρίσκεται στα μέρη του νοτιά….
(απόσπασμα από “Στα Ερείπια”)
Μπορούμε να ξεφύγουμε…
Όταν τα όνειρα γίνουν φτερά και το μέλλον άνεμος, η διαφυγή θα μοιάζει με κόκκο άμμου σε χέρια παιδικά. Παιχνίδι. Δεν θα ‘ναι δύσκολο νομίζω. Αρκεί να πάρουμε στα σοβαρά την όλη ύπαρξή μας, την καθημερινότητα και το πέρασμά μας από το άκρο της υπόθεσης στο άκρο της κατάστασης. Δεν θα ‘ναι δύσκολο νομίζω.
Σίγουρα μπορούμε…
Το ‘χουν δείξει οι καιροί και η ιστορία. Τίποτα δεν είναι αδύνατο μέχρι να αποδειχθεί πως το αδύνατο είναι τόσο δυνατό ώστε να παραμένει πάντα αδύνατο. Λες; Δεν θα ΄ναι δύσκολο νομίζω. Όπως τότε που τα μόνα όπλα ήταν το πάθος, ο ζήλος, οι φωνές και το όραμα. Η ουτοπία έγινε πραγματικότητα και ανέπνεε ανάμεσα σε ποιήματα ελευθερίας.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ
