Μόνιμος κάτοικος της γης μητροπολιτικά επιζώντας, ανακτώντας δυνάμεις ακόμα και μέσα από σπόντας υπάρξεις, ακόμα και μέσα από επάλξεις που θα δεις μόνο όταν ζεις παντού και πάντα πολεμώντας. “Σπύρο κράτα”! Κράτα με πριν γίνουμε τροφή για τους οργανισμούς της λάσπης. Αν σ’ αγάπησα ποτέ μην με ξεχάσεις. Αν σε ένιωσα και μ’ ένιωσες σημαίνει πως θα χάσεις όσα χάνω όταν αυξάνονται οι αποστάσεις μεταξύ μας. Ανάμεσά μας κινούνται μορφές από το χθες που τώρα μοιάζουν μοχθηρές μίσους συσπάσεις. Πια δεν τάσσεται μαζί μας ο χρόνος που κυλάει σαν να θέλει να ξεφύγει από την όποια αντίρρησή μας. Πάνω από την κανονική ροή τα δευτερόλεπτα τρέχουνε ύπουλα, βαριά κι αμετανόητα. Αν δεν κατάλαβα καλά τι θες να πεις σταμάτα να μιλάς με πράξεις και λόγια ακατανόητα. Μαριονέτες με λυμένα πια τα χέρια και το πόδια τους βαδίζουν μέσα στα στενά της πόλης. Σου χαμογελάν μα σου δείχνουν τα δόντια τους. Εικόνες καθημερινής ζωής υπό επήρεια φορμόλης και παράνοιας, λήθης και άγνοιας. Το δίνω ακόμα κάτω από τον οχετό της επιφάνειας. Το δίνω ακόμα σαν να δίνω ολόκληρο τον εαυτό μου κι ας είμαι σήμα κατατεθέν αφάνειας.
Τα φώτα σβήνουνε κι είμαστε μόνοι μέσα στα πιο σκοτεινά και πιο παράξενα σονέτα. Μέσα απ’ της μυστικότητας τα αλλόκοτα σενάρια. Μέσα απ’ της αθωότητας την βρώμικη παλέτα.
Τα φώτα σβήνουνε όμως κάτι κάπου λάμπει, μην σ’ αγχώνει είναι τα λάθη που το παρελθόν προδίδουνε. Ειν’ το “συγγνώμη” και το “ευχαριστώ” που κάποτε βγήκαν από τα χείλη κάποιου πόνους ν’ απαλύνουνε. Κάποιο παιδικό χαμόγελο που κάποιους θύμωνε ή κάποια παιδική φωνή που κάποιος άλλος φίμωνε. Κάποιο κλάμα ενήλικου που στ’ αφτιά κάποιου σίμωνε μα δυστυχώς γι’ αυτόν τον κάποιο τίποτα δεν σήμαινε. Και τώρα κάτω από συλλαβές διστακτικές αναμφίβολα στιγμές σαν ερπετά κουβαριασμένες φτύνουν σάλιο στα πιο αλλόκοτα βουβά σονέτα γι’ αυτό κι οι γραμμές μου φαίνονται δηλητηριασμένες. Κρατώντας για το πρόσχημα ύφος εφιάλτη, φιλοδώρημα που σε μια στιγμή γίνεται απάτη. Είναι πρόβλημα που γλυκά μου κλείνει το ένα μάτι και περνάω στο χειροκρότημα αφού το ‘χεις τόση ανάγκη. Παίζει κόλλημα με την αλήθεια, σαν βελόνα μέσα στ’ άχυρα ψάχνω εμπιστοσύνη και αγάπη. Στο υπόμνημα γράψε πως Σπύρος σημαίνει λίγος μα ταυτόχρονα τόσο αυθεντικός όσο σοκάκι. Κι αν ακόμα καιν σαν μάγμα όσα στην καρδιά σου ή στο κορμί σου μένουν τραύματα σαν στάμπα, να θυμάσαι μπορείς να κάνεις τα πάντα. Δεν είναι ανάγκη να πιστεύεις σε θεούς για να πιστεύεις και στο θαύμα.
Τα φώτα σβήνουνε κι είμαστε μόνοι μέσα στα πιο σκοτεινά και πιο παράξενα σονέτα. Μέσα απ’ της μυστικότητας τα αλλόκοτα σενάρια. Μέσα απ’ της αθωότητας την βρώμικη παλέτα.
