Category Archives: ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΛΛΩΝ

Αναρτώνται τραγούδια άλλων καλλιτεχνών (φίλων και μη)

by

Δρόμοι του hip hop στην Αθήνα (Κουβεντιάζοντας με τον Παράξενο)

Η παρούσα “συνέντευξη” είναι αναδημοσίευση από το Έντυπο Barricada Antifa  το οποίο κυκλοφορεί σε ανοιχτούς κοινωνικούς χώρους της Ελλάδας καθώς και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία με αντίτιμο κόστους 1,5 ευρώ. Μετά το 1ο Antifa Live, που πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαρτίου 2012 στην Αθήνα (Ξύλινο στέκι Καλών Τεχνών), οι συντάκτες του Barricada θέλησαν να παρουσιάσουν μια ιστορική αναδρομή του Hip Hop στους δρόμους της Αθήνας μέσα από τις εμπειρίες του Παράξενου.

Το site του Barricada Antifa (καθώς και πολλών άλλων σημοδιεύσεων και εντύπων των αυτόνομων): Αυτονομία

Για όσους δεν γνωρίζουν τον Παράξενο, ορίστε μία γεύση:

[...Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο της κουβέντας...]

Τον Παράξενο κάποιοι τον γνωρίζαμε από παλιά. Κάποιοι άλλοι τον γνωρίσαμε με αφορμή το antifa live στην Καλών Τεχνών. Κάπως έτσι βρέθηκαμε και μιλήσαμε για το πώς εκείνος θυμάται και βλέπει κάποιες από τις διαδρομές του hip hop στην Αθήνα. Μερικές απ’ αυτές τις κουβέντες μας φάνηκαν άξιες λόγου και τις κρατήσαμε. Μεταφέρονται σχεδόν αυτούσιες παρακάτω. Στην κουβέντα, μαζί με τον Παράξενο, είναι ο Μήτσος κι ο Κώστας.

Δρόμοι του hip hop στην Αθήνα

Κ: Ας ξεκινήσουμε από το πώς έμπλεξες με το hip hop;

Π: Στο δημοτικό, αρχές δεκαετίας ’90, ένας συμμαθητής μου είχε φέρει μαζί του από τη γαλλία μια κασέτα MC Hammer. Ακούγοντας την λοιπόν, όλοι όσοι ήμασταν στην παρέα κολλήσαμε, και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε αυτό το μουσικό είδος για το οποίο δεν ξέραμε τίποτα. Τις επόμενες μέρες πήγα σ’ ένα δισκάδικο στην Πλ. Κολιάτσου κι αγόρασα και δική μου κασέτα MC Hammer. Ήδη εκείνη την εποχή στη Γαλλία υπήρχε hip hop σκηνή με βασικούς εκποροσώπους τους NTM και τους IAM. Eπιπλέον έπαιξε ρόλο το ότι επειδή ήξερα γαλλικά μπορούσα να ακούω πολύ γαλλικό hip hop. Πρώτοι μου γαλλικοί δίσκοι ήταν των IAM το “Ombre est lumière” και των ΝΤΜ το “Paris sous le bomb”, και εντάξει, ήμουν με τα ακουστικά από το πρωί ως το βράδυ.

M: Ήξερες τόσο καλά γαλλικά από μικρός;

Π: Ναι, διότι έχω γεννηθεί στο Λίβανο απ’όπου κατάγονται οι γονείς μου και ήρθαμε στην Ελλάδα τέλη δεκαετίας του ’80. Η Γαλλία κατά τη γνώμη μου είναι  πολύ μεγάλη σχολή και έχει δώσει πολλά στο hip hop. Ένα άλλο ήταν πως γούσταρα επίσης πολύ το μπάσκετ που κι αυτό ήταν τότε συνδεδεμένο με την hip hop κουλτούρα κάπως, τουλάχιστον όπως εμείς την αντιλαμβανόμασταν. Τέλος πάντων αυτή ήταν ας πούμε η πρώτη επαφή μου και κάπως έτσι άρχισα να γράφω. Νομίζω πως οποιοσδήποτε ακούει hip hop, του σκάει κάποια στιγμή στη ζωή του να γράψει για κάτι. Γι’ αυτό και δε μου κάνει εντύπωση το πλήθος του κόσμου που ασχολείται. Στο hip hop τώρα το 95% των ακροατών (στο underground κομμάτι του), τραγουδάει κιόλας. Κάπως έτσι κι έγω άρχισα να γράφω. Στα θρανία, στους τοίχους και όπου έβρισκα, προσπαθούσα να αφήνω το στίγμα μου και τις σκέψεις μου.

Κ: Και πώς προχώρησε η ιστορία;

Π: Εγώ ξεκίνησα να γράφω μόνος μου. Είχα φτιάξει αρκετά κομμάτια, αλλά ποτέ δεν τα μοιράστηκα με πολύ κόσμο. Στην πορεία γνωρίστηκα με τον Μανώλη (Μυστήριο ή αλλιως mc Yinka). Μέναμε στην ίδια γειτονιά, και κάναμε παρέα αρκετά ώσπου κάποια στιγμή είπαμε να κάνουμε κάνα κομμάτι μαζί κι έτσι γεννήθηκαν οι «Παράγοντες». Μεγάλη ιστορία για μένα, μεγάλο ταξίδι που έχει χαραχτεί στη μνήμη μου και είναι μεγάλο μέρος της μουσικής μου ιστορίας. Ένα ταξίδι που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, βαδίζοντας πάντα με τους δικούς μας αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς. Εμπειρίες, μαθήματα και πολλά μουσικά πειράματα μας οδήγησαν στις Αντίξοες παραγωγές. Μια μουσική συνεργασία με τους FFC, τα Αντίποινα και τον Eκπτωτο Άγιο από Aνάφλεξη. Εδώ και αρκετό καιρό δουλεύω την προσωπική μου δουλειά..

Μ: Ναι, έλεγε ο Κώστας ότι σου έχει πάρει καιρό…

Π: Για μένα έτσι είναι η μουσική. Είναι ένα ισόβιο ταξίδι προς τον κόσμο που ονειρεύομαι και πρέπει να το πας και να σε πάει. Δεν μπορείς να το πιέσεις. Άμα δεν έχω κάτι να πω, γιατί να ψάξω να βρω κάτι να πω; Θα γράψω όταν θα νιώσω κάτι. Για μένα αυτό είναι το hip hop. Να βλέπεις, να νιώθεις, να θες να μοιραστείς και να κάτσεις να γράψεις. Να γράφω συνεχώς μόνο και μόνο για να είμαι στην επικαιρότητα είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει και δεν με ενδιέφερε ποτέ. Ούτε τα φώτα της δημοσιότητας γουστάρω, ούτε να παίζω σε πεντακόσια live το χρόνο. Για μένα το hip hop είναι ένα ταξίδι σ’ ένα μέρος που βασιλεύει η ελευθερία, η αλληλεγγύη και η ισότητα. Είναι ένας ακόμα τρόπος να αγωνίζομαι για τον κόσμο που ονειρεύομαι, ένας τρόπος να φωνάζω και να αγωνίζομαι.

Μ: Αυτό όμως, ειδικά εκείνη την εποχή δε συνέβη μόνο σε σένα.

Π: Ναι, στα μέσα της δεκαετίας του 90’ πιστεύω άρχισε να διαδίδεται αρκετά το hip hop στην ελλάδα. Εκείνη την εποχή του “Σ’ άλλη διάσταση“ από FFC, του «Η πόλις εάλω» απο txc και των active member. Δεν ήταν τόσοι πολλοί οι χιπχοπάδες τότε όπως τώρα και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο περισσότερος κόσμος να γνωρίζεται μεταξύ του. Φόραγες ας πούμε τα φαρδιά σου παντελόνια και σε δείχναν στο δρόμο με το δάχτυλο. Ήσουν και ένιωθες διαφορετικός. Ειδικά αν άκουγες σωστό hip hop που να σου μιλάει στη καρδιά, όλα ήταν διαφορετικά.

Μ: Τι εννοείς σωστό;

Π: Μιλάω περισσότερο για τον στίχο. Άμα άκουγες σωστό hip hop έμπαινες στη διαδικασία να σκεφτείς, να αναρωτηθείς, να προβληματιστείς για το τι παίζει. Ας πούμε για το ρατσισμό στην Αμερική, για το ρατσισμό στη γειτονιά σου και άλλα..

Κ: Το «Ασανσέρ» έχω ακούσει ότι ήταν πολύ ζωντανή ιστορία.

Π: Κοίτα, ήταν απο τα λίγα μαγαζιά που παίζαν τη μουσική μας τότε. Ηταν και στη γειτονιά μου (Κυψέλη) και έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις απο εκείνες τις εποχές. Έπαιζε ωραία underground μουσική, freestyle battling κλπ ανοιχτά μικρόφωνα.. Ήταν άλλες εποχές, ο κόσμος την έψαχνε πολύ με τη μουσική και κόπιαζε γι’ αυτήν. Άκουγες ένα κομμάτι κι έπρεπε να ρωτήσεις, να ψάξεις, να μάθεις, καθότι δεν έπαιζε και internet και τέτοια πράγματα. Μάζευες ένα μήνα λεφτά για ν’ αγοράσεις ένα cd κι όταν το έπαιρνες κλεινόσουνα σπίτι να το ακούσεις με πολύ μεγάλη προσοχή, να το μελετήσεις. Μελετούσες τους στίχους, τη μουσική, το γιατί έλεγε ό,τι έλεγε, ήθελε αγώνα για να μάθεις και να ενημερωθείς. Κι αυτό δε συνέβαινε επειδή έσκαγες τα φράγκα γι’ αυτό. Αλλά επειδή από κάθε άποψη κόπιαζες, πόναγες γι’ αυτό. Τώρα ας πούμε μπορεί να κατεβάζεις σαράντα δίσκους και να λες «εντάξει, θα τους ακούσω».

Μ: Κατεβάζεις εσύ;

Π: Να σου πω την αλήθεια τώρα δεν έχω internet. Όταν είχα, κατέβαζα, αλλά δεν τα άκουγα όλα. Κι ένα θέμα μ’ αυτή τη διαδικασία είναι πως κατεβάζεις, κατεβάζεις και στο τέλος είτε ακούς λίγα απ’ αυτά είτε χάνεσαι μέσα σ’ αυτά.

Μ: Για να γυρίσουμε πίσω· στο «Ασανσέρ» όμως δεν χανόσουνα. Ήταν σημείο συνάντησης για την hip hop κοινότητα…

Π: Τότε δεν υπήρχε αυτή η ανωνυμία του διαδικτύου που υπάρχει τώρα ας πούμε. Γνωριζόντουσαν όλοι και όταν υπήρχε κόντρα, η κόντρα αυτή ήταν πρόσωπο με πρόσωπο. Το «Ασανσέρ» ήταν μια φάση που άλλες βραδιές μαζευόταν ο hip hop κόσμος κι άλλες Αφρικανοί που έκαναν τις δικές τους φάσεις. Και καθώς ο χρόνος κυλούσε, αυτός ο κόσμος ερχόταν όλο και πιο κοντά. Παιδιά από πολλές γειτονιές της Αθήνας και απ’ όλες τις χώρες του κόσμου θα έλεγα. Υπήρχαν πολλά παιδιά από την Αλβανία, από Αφρική, από αραβικές χώρες, από οπουδήποτε..

Κ: Παίζαν και σκηνικά με φασίστες;

Π: Έπαιζαν αρκετά σκηνικά. Φασαρίες, ξυλίκια, και άλλα τέτοια… Τότε στο  χιπχοπ δεν υπήρχε ούτε η παραμικρή υπόνοια για ρατσισμό ανάμεσα μας. Το τελευταίο που είχε σημασία ήταν το από που ήσουνα, το χρώμα σου κλπ. Εκείνα τα χρόνια το hip hop ήταν τελείως “antifa”, με την ευρύτερη έννοια..

Κ: Αυτό που έλεγες στην αρχή για το σωστό hip hop πώς άρχισες να το σχηματοποιείς στο κεφάλι σου;

Π: Κοίτα, στα πιο πολλά παλιά κομμάτια ήταν ο mc που ήθελε να πει την ιστορία του. “Είμαι από αυτή τη γειτονιά και περνάω αυτό κλπ”. Και ήθελες να πεις κι εσύ την ιστορία σου. Ό,τι με άγγιζε στη καρδιά και με έκανε να σκεφτώ θεωρούσα σωστό και ωραίο hip hop. Παρότι κι εγώ γούσταρα και έδινα βάση στο πως χώνει ο ένας mc ή ο άλλος, πώς ρολλάρει, πόσο ρυθμικός είναι και πώς πάταγε πάνω στο μέτρο, αυτό που με συνάρπαζε ήταν αυτά που είχε να πει για την καθημερινή ζωή..

Μ: Είναι αυτό που είχε πει ο Chuck D το ’92, μετά την εξέγερση στο L.A. πως «το hip hop είναι το CNN της μαύρης κοινότητας».

Π: Αυτό ισχύει, γιατί εμείς τότε μαθαίναμε τι συμβαίνει στη μαύρη κοινότητα ή για όποια άλλη αντίστοιχη μέσα από το hip hop, τη μουσική και τους στίχους. Και τελικά αυτό είναι το hip hop. Να μοιράζεσαι την αληθειά σου, την ιστορία σου και να μιλάς για αυτό που συμβαίνει με ειλικρίνεια.

Μ: Ειλικρίνεια, είπες την κατάλληλη λέξη.

Π: Το λέω γιατί εμένα μου τη σπάει να ακούω τον άλλο να μιλάει για πράγματα που δεν ξέρει και που τα αγνοεί. Δε γίνεται να λες «είμαι στη σκατίλα» και να ζεις στην κυρίλα. Είναι άλλο πράγμα να την παρατηρείς και να την αναδεικνύεις, κι άλλο να προσποιείσαι ότι τη ζεις για τους χ και ψ λόγους (συνήθως εμπορικούς)… Γιατί άμα εσύ που δε τη ζεις λες τόσα, ο άλλος που τη ζει τι να πει ρε φίλε; Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως όλοι πρέπει να ζουν στο ζόφο αλλά καλό είναι να είμαστε ο εαυτός μας και να μην προσποιούμαστε..

Μ: Όπως λένε «τους γονείς δεν τους διαλέγουμε αλλά τη ζωή μας πρέπει να τη διαλέγουμε». Όπως κάτι παρέες πιτσιρικάδων από το Πέραμα, 15-16 χρονών, που ήρθαν στο live. Έκαναν μια επιλογή αυτοί οι μάγκες. Ρώτησαν, έψαξαν, έμαθαν κι ήρθαν μέχρι την Καλών Τεχνών πιθανά γνωρίζοντας και τη φάση που είχε παίξει με τους φασίστες στην Καλλιθέα.

Π: Ναι κι αυτή μια επιλογή είναι. Και μια που είπες για το live θέλω να πω δυο κουβέντες γιατί δεν έχουμε αναφερθεί. Για μένα αυτά τα live έχουν νόημα γιατί υποστηρίζεις ένα σκοπό, μια φάση ουσιαστική. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα που έπαιξα σ’αυτή τη συναυλία και το είπα κι όταν ανέβηκα να παίξω. Εμένα με εκφράζει αυτό και γούσταρα που ο κόσμος ήταν συνειδητοποιημένος με λόγο ύπαρξης εκεί πέρα. Ήταν από κάτω και σε κοίταζε στα μάτια, σε καταλάβαινε, σε ένιωθε, σε άκουγε. Ακόμη κι αν δε συμφωνούσε 100% με αυτά που έλεγες, ήταν εκεί να ακούσει αυτά που λες και όχι μόνο να κριτικάρει αν τραγουδάς καλά ή όχι… Και προσωπικά σαν άνθρωπος που παίζει μουσική, το συναίσθημα που σου μένει μετά από μια τέτοια συναυλία δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο. Μπορεί να παίζεις με 50, 100, 300 ανθρώπους, που στην Καλών Τεχνών ήταν πολύ παραπάνω, αλλά  το θέμα είναι πως όσοι είναι εκεί βρίσκονται για να σε ακούσουν, να σε νοιώσουν και να ταξιδέψουν μαζί σου… Τέτοια live πρέπει να κάνουμε, να έρχεται κοντά ο κόσμος και να πολεμάει το φόβο.

Κ: Εμείς λέμε πως θα κάνουμε…

Π: Σας πιστεύω. Ευχαριστώ πολύ για τη κουβέντα και τους χαιρετισμούς μου σε όλους όσους αγωνίζονται καθημερινά με τιμή και αξιοπρέπεια.

by

TNT – Unleash the Beast (Παρουσίαση)

Το όνομά του είναι Γιάννος. Το ψευδώνυμό του, ΤΝΤ (είδος εκρηκτική ύλης). Το συγκρότημά του λέγεται Ορθολογιστές (μαζί με SXO, Loop και Bayman με τον πρώτο να συμμετέχει σε στίχο και ερμηνεία και τους άλλους δύο να υπογράφουν την μουσική παραγωγή και τα scratches). Για το ιστορικό της υπόθεσης, οι Ορθολογιστές έχουν κυκλοφορήσει τα εξής LPs:

Ορθολογιστές – Απ’ το Δρόμο

TNT – It ‘s a War

Ορθολογιστές – Μια νύχτα μετά την τελευταία μέρα

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε και το νέο σόλο του ΤΝΤ με όνομα Unleash the Beast (Τέρατος Απελευθέρωση), όπως πάντα ανεξάρτητα και με αντίτιμο κόστους. Αρχικά να πω ότι το cd περιέχει 16 κομμάτια, τα οποία είναι όλα σε παραγωγές των Anno Domini Beats (και συγκεκριμένα των Anno Domini, 3rd Eye, One Take και Vherbal), ενώ σε στίχο και ερμηνεία συμμετέχουν οι: Chief Kamachi, Sxo, Sugahspank, Celph Titled, King David, Texas, Mc Yinka, Pak και Ραψωδός Φιλόλογος. Άλλα χαρακτηριστικά του δίσκου είναι τα εξής: Μίξη και Mastering – Stigma, Artwork – Nutu, Photoshootings – Christos Kalogridis, Scratches – Loop.

Πάμε λοιπόν στην ουσία του πράγματος… Γενικά το cd είναι ένα πανέμορφο αποτέλεσμα που σίγουρα μπορεί να αποτελέσει ένα από τα πιο “πολύτιμα” αποκτήματα στην δισκοθήκη μου. Κι αυτό όχι επειδή περιέχει συμμετοχές με mcs και παραγωγούς παγκόσμιου βεληνεκούς, ούτε επειδή ο γιάννης είναι καλό παλικάρι και τα λέμε που και που (χεχε). Αλλά γιατί κατάφερε μέσα σε 16 κομμάτια να δώσει ένα σύνολο που, για εμένα προσωπικά, καλύπτει στο έπακρο όλες τις ανάγκες μου ως ακροατή. Οι πολλές ικανότητες του ΤΝΤ στο μικρόφωνο, η – κατ’ εμέ – πολύ εκφραστική φωνή του, καθώς και οι πολύ υψηλού επιπέδου παραγωγές, είναι δεδομένα. Αλλά δεν είναι αυτά που θα με εντυπωσιάσουν σε έναν δίσκο σε γενικότερη βάση.

Κατ’ αρχήν, ενθουσιάστηκα με το ότι όλος ο δίσκος περιέχει μόνο 1 κομμάτι battle (ΤΝΤ feat. Sxo). Και ακριβώς εξ αιτίας των λόγων που προανέφερα (ικανότητες, φωνή κτλ) αυτό το κομμάτι είναι υπεραρκετό για να μου καλύψει αυτήν την μικρή μου ανάγκη περί των battle κομματιών.

Introduction: Το επικό ύφος που έχει το beat του 3rd Eye με προετοιμάζει για το ποιόν της μουσικής παραγωγής που θα ακολουθήσει. Μου άρεσε που ήταν στο μέγεθος που έπρεπε, χωρίς – από την μία να βαρεθώ και χωρίς – από την άλλη – να καθιστά την εισαγωγή του cd “ρηχή”.

Αγώνας: Εδώ συμμετέχει και ο Chief Kamachi αλλά θα σταθώ στα κουπλέ του ΤΝΤ μιας και δεν τα πολυκαταλαβαίνω αυτά τα εγγλέζικα (χαχα). Όχι εντάξει, ο Chief Kamachi έγραψε ένα κουπλέ που είναι τουλάχιστον αντάξιο της φήμης του δένοντας πολύ ωραία στον ηχητικό και στιχουργικό τομέα με τον ΤΝΤ. Ο Αγώνας δίνεται στους δρόμους, όχι μεσ’ στα στάδια, δεν έχει ημερομηνία λήξης – διαρκεί… Ακριβώς αυτό είναι το θέμα του 2ου (κατά σειρά) τραγουδιού. Πραγματεύεται τον καθημερινό αγώνα που δίνει ο καθένας μας (ή μάλλον που θα έπρεπε να δίνει ο καθένας κατά την άποψη του ΤΝΤ – και τη δική μου) ο οποίος οριοθετείται στα πλαίσια της καθημερινότητας και εντοπίζεται σε αυτό που λέμε “από τα κάτω”. Μιλάει για τον αγώνα που δεν ακούει στην λέξη εκλέγεσθαι και γι’ αυτό θεωρείται παράνομος, για τον αγώνα που αφορά το είναι, όχι το φαίνεσθαι… Προφανώς όσοι έχετε ακούσει κάτι δικό μου, θα γνωρίζετε πως δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω σε τίποτα με αυτό το κομμάτι, εκτός από το σημείο που λέει ότι δεν μπορώ να υπάρχω εγώ σε τέτοιους αγώνες (χαχαχαχαχαχαχα – αστειεύομαι).

Facebook: Μοιάζει το facebook με κοιμητήριο σε κάθε σπίτι… Ένα κομμάτι που καυτηριάζει την σημερινή κατάσταση, κυρίως των νέων, γύρω από το θέμα της επικοινωνίας και της αμεσότητας, αρετές που εξαφανίζονται ανάμεσα στα χιλιάδες ψηφιακά στοιχεία της εικονικής πραγματικότητας. Αρκετά επίκαιρο, αρκετά αιχμηρό. Πολλοί βιάστηκαν να πουν ότι το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ανειλικρινές καθώς και ο ΤΝΤ έχει προφίλ στο facebook. Μα η απάντηση βρίσκεται μέσα στο ίδιο το κομμάτι: Facebook – ένα τρομερό όπλο, που όμως όπως όλα τα άλλα όπλα, έχει μεγάλη σημασία προς τα που το έχεις στραμμένο… Στο video clip του τραγουδιού (http://www.youtube.com/watch?v=wIPHNc9miWY) βλέπουμε να εμφανίζονται στο τέλος τα στοιχεία των πρωταγωνιστών σε μορφή fb profile, κάτι που ΠΡΟΦΑΝΩΣ έγινε εσκεμμένα με σκοπό να αναδείξει το πρόβλημα της ψηφιοποίησης ακόμα και του ονόματος κάποιου.

Βλέπω & Διαβάζω: Νίκος Καββαδίας, Kubrik, Requiem for a dream, Βαγγέλης Φαρμακώρης, Ένα Παιδί μετράει τ’ άστρα, Καρκαβίτσας και πολλά άλλα είναι αυτά που έχει διαβάσει και έχει δει ο TNT στην ζωή του. Γιατί, όμως, να κάνει κάποιος κομμάτι όλα αυτά που έχει διαβάσει? Φυσικά επειδή όλα αυτά δημιούργησαν τον ΤΝΤ. Το τι διαβάζει, το τι βλέπει και ακούει είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίζεται η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας του καθενός.

Θα ‘ναι μάλλον: Άκρως ερωτικό, άκρως συναισθηματικό, άκρως πετυχημένο. Η φωνή της Sugahspank να σου λέει πως Μ’ έχω πιάσει ώρες ώρες να χαμογελώ, να σε σκέφτομαι και ν’ ανατριχιάζω και πως Θα ‘ναι μάλλον που κοντά σου δε μπορώ, γιατί μακριά σου δε στο κρύβω πως τρομάζω… καθιστούν το συγκεκριμένο εξαιρετική επιλογή για όποιον/α νιώθει ερωτευμένος/η. Επίσης ένα μεγάλο μπράβο στον Γιάννη για τις πολύ ωραίες παρομοιώσεις και μεταφορές που χρησιμοποίησε.

Olympian Slang: Ακόμα ένα πολιτικό κομμάτι που αυτήν την φορά αναφέρεται στην βάση – στον λαό. Στρέφεται εναντίον της κοινωνικής παραίτησης που μαστίζει τους λαούς και της τρομοκρατίας που έχει επιβληθεί στις συνειδήσεις. Ζούμε για κάποια γαμημένα ιδανικά που ορισμένοι  αμφισβητούν εν γένη ότι υπάρχουν, κι όμως Υπάρχουμε – Χτυπάτε, Χτυπάτε για να υπάρχουμε, είμαστε Ζωντανοί… Είμαστε μέλη ενός συστήματος που είναι βράχος μα αν ενωθούμε σε επίπεδο αναγκών και επιθυμιών μπορούμε να γίνουμε τα κύματα που θερίζουν βράχια…

Τέρατος Απελευθέρωση: Όλο το “είναι” του δίσκου σε ένα κομμάτι. Αρκούμαι σε αυτό προς το παρόν…

Κατασκήνωση Αίματος: Πριν κάποιο καιρό έκατσα και έγραψα τους στίχους του σε αυτό το blog. Όχι επειδή είναι ένα ωραίο story telling κομμάτι αλλά γιατί μέσω μιας φανταστικής ιστορίας, ο ΤΝΤ, καταφέρνει να μας περάσει την άποψή του (την οποία και ενστερνίζομαι) για την περιθωριοποίηση. Όλοι μας, λίγο πολύ, έχουμε βρεθεί στην θέση κάποιας περιθωριοποίησης λόγω εμφάνισης, λόγω κάποιου προβλήματος υγείας ή λόγω της διαφορετικότητας γενικά. Στο συγκεκριμένο κομμάτι μας παρουσιάζεται το μέγεθος της εγκληματικής πράξης που διαπράττεις όταν περιθωριοποιείς - που αναμφισβήτητα είναι τεράστιο. Επίσης, δίνεται σημαντικό βάρος στην στήριξη τέτοιων ατόμων από ανθρώπους του κλειστού του κύκλου όπως οι οικογένεια, οι στενοί φίλοι κτλ. Η εικόνα του φόνου, που περιγράφει, ο ΤΝΤ έχει να κάνει με την εκδίκηση των υπευθύνων ενός τέτοιου εγκλήματος. Και, όπως φαντάζομαι, το θέτει στη βάση του “Μην κατηγορείς κάποιον για κάτι, εάν δεν γνωρίζεις το τι έχει συμβεί”. Από τα αγαπημένα μου, παρεπιμπτώντος.

Ελπίδος Εγκατάλειψη: Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, λένε. Κάποιοι, όμως, αναγκάζονται να την εγκαταλείψουν καθώς βλέπουν το τέλος να ρέει μέσα στις φλέβες τους. Και ο λόγος περί τοξικομανών. Τα ναρκωτικά, ανέκαθεν, ήταν ένα από τα ισχυρότερα όπλα των κρατικών μηχανισμών ώστε να υπνωτίζουν, να χαλιναγωγούν και να ελέγχουν τις μάζες καθιστώντας τες ακίνδυνες για την “πολιτική” ασφάλεια. Ακόμα ένα story telling κομμάτι, λοιπόν, στο οποίο αυτήν την φορά οι ερμηνευτές (ΤΝΤ & Sxo) παίρνουν ρόλους τοξικομανών. Δώσε χάπια , δώσε χόρτο, δώσε σκόνη να ταβλιαστούνε ούτως ώστε.. Ε, κατάλαβες να πάψουν να είναι επικίνδυνοι… μπήκες? Έτσι είναι, δυστυχώς ή ευτυχώς.

Αισθημάτων Ανακούφιση: Πιο κοινωνικό από τα προηγούμενα, θαρρώ, μα το ίδιο καυστικό. Η ρουτίνα, η αποξένωση, η μοναξιά, η καχυποψία, η έλλειψη εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης είναι στοιχεία με τα οποία ασχολείται ο ΤΝΤ σ’ αυτό το κομμάτι και τα οποία έχουν πάψει πλέον να έχουν υπόσταση στις μεγαλουπόλεις μας. Ψάχνουμε συντροφιά στην τηλεόραση μα έτσι απλά δενόμαστε όλο και περισσότερο με την μοναξιά. Αν μας πει κάποιος “καλημέρα” ξαφνιαζόμαστε και απλά του γυρνάμε την πλάτη. Αν μας χαμογελάσει κάποιος στον δρόμο σίγουρα τον θεωρούμε τρελό. Και επειδή, όπως λένε πολλοί σε διάφορα φόρουμς, είμαι κολλημένος και απόλυτος να πω πως αυτά τα ένστικτα σε καμία περίπτωση δεν είναι έμφυτα. Η εξουσία, που πλέον διαχειρίζεται κάθε πτυχή του χαρακτήρα των “υπηκόων”, έχει καταφέρει να φυτέψει αυτά τα “αισθήματα” βαθιά μέσα σε γενιές ολόκληρες και να αναφέρονται πλέον ως δεδομένα. Και είναι τόσο βαθιά ριζωμένα που ακόμα και στους ίδιους πόνους, πονάμε χώρια…

Δημοκρατία: Το αγαπημένο μου κομμάτι (λογικό ε?). ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Θάνατο στην αστική δημοκρατία της εκπροσώπησης και της ανάθεσης. Θάνατο στην δημοκρατία που δολοφονεί, που καταστέλλει, που τρομοκρατεί. Προτείνω κι απαιτώ άμεση δημοκρατία, μια οργανωμένη αυτοδιεθυνόμενη κοινωνία… Στεκόμαστε απέναντι στην εκλογική κουλτούρα και απέναντι στην λέξη “άρχω”… Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία αλληλεγγύης συλλογικότητας και λοιπών αξιών…

Πεπρωμένο: Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Δεν το πιστεύω αλλά το έβαλα, έτσι για να το παίξω ιστορία. Χαχαχαχαχαχα. Λοιπόν συνοπτικά, το κομμάτι αναφέρεται, από όσο κατάλαβα, στο ότι η ζωή έχει μια συγκεκριμένη ροή κάτι που για άλλους ονομάζεται πεπρωμένο και μοίρα, ενώ για άλλους απλά φυσιολογικό. Ωραίο και το κουπλέ του King David εδώ. Να πω την αλήθεια, μου μοιάζει λίγο αφηρημένο το τραγούδι χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μ’ αρέσει. Απλώς δεν μπορώ να κάνω μία ξεκάθαρη κριτική.

Δρόμος Μοναξιάς: Κάπως παρόμοιο με το “Αισθημάτων Ανακούφιση” το μοτίβο, επιμένοντας στην μοναξιά ως συνέπεια κοινωνικών φαινομένων και όχι ως συνέπεια κάποιου φόβου ή τρόμου. Ορισμένοι, λέει, ακολουθούν εσκεμμένα μοναχικούς δρόμους βλέποντας πως τριγύρω δεν μπορούν να βρουν την εμπιστοσύνη και το στήριγμα που ψάχνουν. Μα αυτή η μοναξιά δεν είναι κάτι μόνιμο, μπορεί να αλλάξει σε μια στιγμή αρκεί να βρεθεί κάτι που αξίζει όπως παιδιά που δε χρειάζονται κουβέντες, φτάνει μόνο μια ματιά… Παρένθεση – αυτό είναι το αγαπημένο μου beat μαζί με της Δημοκρατίας – Κλείνει η παρένθεση.

Αφανείς Ήρωες: ΑΜΕΑ – Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες. Εγώ θα χρησιμοποιήσω τον όρο ΑΜΕΙ – Άτομα Με Ειδικές Ικανότητες γιατί το να ζεις καθηλωμένος σε ένα καροτσάκι, ή να προσπαθείς να περπατήσεις σε μία ρατσιστικά δομημένη πόλη όντας είτε τυφλός, είτε κουφός σίγουρα απαιτεί Ειδικές Ικανότητες. Οι Texas, Mc Yinka, Tnt, Sxo, Pak και Ραψωδός Φιλόλογος μας παρουσιάζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ΑΜΕΙ στην απλή καθημερινότητά τους. Το σημαντικό είναι ότι στην αρχή του τραγουδιού ξεκαθαρίζεται πως το ζήτημα δεν έχει να κάνει μόνο με τους δημόσιους και κρατικούς φορείς αλλά και με την κοινωνία αυτή καθαυτή, εφόσον πέρα από τις ανύπαρκτες υποδομές που παρέχει το κράτος, τα ΑΜΕΙ έχουν να αντιμετωπίσουν και τον κοινωνικό αποκλεισμό που δέχονται όταν προσπαθούν για παράδειγμα να πουλήσουν κάτι για να ζήσουν σε μαγαζιά και καφετέριες… Έχουν να αντιμετωπίσουν την αδιαφορία των περισσοτέρων που παρκάρουν μπροστά στις λιγοστές ειδικά διαμορφωμένες ράμπες καθώς και την αδιαφορία καταστηματαρχών που γεμίζουν τα πεζοδρόμια με καρέκλες και τραπέζια αποκλείοντας την πρόσβαση σε αναπηρικά καροτσάκια.

Bonus Track – 1939: Τελευταίο κομμάτι του δίσκου και, συνολικά, τρίτο story telling. Δεν θα κάνω κάποια κριτική εδώ. Πολύ ωραίο κομμάτι, πολύ ωραίο συναίσθημα που απορρέει απ’ αυτό, αλλά αφήνω τον καθέναν να το εκλάβει με την δική του φαντασία και λογική.

Αυτά ήταν, λοιπόν, όλα τα κομμάτια του Unleash the Beast. Αν μου ζητούσε κάποιος να το κατατάξω σε σχέση με ότι άλλο έχει κυκλοφορήσει, θα έλεγα με ευκολία ότι είναι από τα καλύτερα cd που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Άρτιο αποτέλεσμα και άρτια ολοκληρωμένο. Το συμπέρασμα που μου άφησε ο δίσκος είναι ο ίδιος του ο τίτλος. Εν μέσω μιας περισσότερο κοινωνικής, παρά οικονομικής, κρίσης και συνεχώς βαλλόμενοι από τα πυρά της εξουσίας (τα οποία πέρα από μειώσεις μισθών, απολύσεις, τρομοκρατία κτλ περιλαμβάνουν και όλα αυτά που ανέφερε ο ΤΝΤ όπως η αποξένωση, ο αποκλεισμός, η αποχαύνωση μέσω των ΜΜΕ, η χειραγώγηση μέσω ναρκωτικών, ο έλεγχος, ο ρατσισμός, η περιθωριοποίηση ομάδων) το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να απελευθερώσουμε το ΤΕΡΑΣ που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Έχουμε χρέος να το κάνουμε.

Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν ξεχνάει, δεν συγχωρεί. 

Το cd, όπως προείπα πωλείται σε τιμή κόστους αλλά για τους δύσπιστους, έχει δοθεί από τον ίδιο τον ΤΝΤ link από το οποίο ο καθένας μπορεί ελεύθερα να to κατεβάσει. Το link είναι αυτό. Και αν θέλει κάποιος να στηρίξει την προσπάθεια του ΤΝΤ, μπορεί μετά να αγοράσει και το αυθεντικό αντίτυπο από τα μέρη διανομής που περιέχονται στο rar του link. Για επικοινωνία με τον ΤΝΤ:

Facebook page, Youtube Channel

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας…